ที่ตั้ง : วัดอินทขิลสะดือเมือง ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
วัดอินทขิลสะดือเมือง ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ วัดราษฏร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. ได้รับพระราชทานพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ.

ประวัติวัดอินทขิลสะดือเมือง

เจ้าอาวาสวัดอินทขิลสะดือเมือง

ลำดับเจ้าอาวาสวัดอินทขิลสะดือเมือง

แผนที่วัดอินทขิลสะดือเมือง ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดใกล้เคียงวัดอินทขิลสะดือเมือง ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดชัยพระเกียรติ ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดพันเตา ตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดดวงดี ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดอุโมงค์มหาเถรจันทร์ ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่

The post วัดอินทขิลสะดือเมือง ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

ที่ตั้ง : วัดเทพนิมิตร 14/5 หมู่ 1 บ้านแม่ข่าน้อย ตำบลป่าแดด อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
วัดเทพนิมิตร บ้านแม่ข่าน้อย ตำบลป่าแดด อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ วัดราษฏร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538

ประวัติวัดเทพนิมิตร

วัดเทพนิมิต เดิมเป็นสถานที่สาธารณประโยชน์ของหมู่บ้าน ชาวบ้านแม่ข่าน้อย หมู่ที่ 1 มีประชากรอยู่จำนวนมาก บ้างก็ไปทำบุญกับวัดที่อยู่ไกล้เคียง เช่น วัดป่าแดด , วัดสันป่าลาน หรือ ปัจจุบันคือ วัดศรีปิงเมือง ต.หายยา ต่อมามีถนนซุปเปอร์มหิดลตัดผ่านทำให้การสัญจรไปมาของชาวบ้านเกิดความยากลำบาก เพาะต้องเสี่ยงกับอุบัติเหตุทางรถยนต์ ชาวบ้านจึงตัดสินใจโดยใช้พื้นที่สาธารณประโยชน์ของหมู่บ้าน สร้างเป็นที่พักสงฆ์ขึ้นมา และได้กราบนิมนต์พระภิกษุเข้ามาอยู่จำพรรษา เพื่อไม่ให้ชาวบ้านต้องลำบากที่จะเดินทางไปทำบุญในช่วงฤดูพรรษาจนถึงปัจจุบันนี้

เจ้าอาวาสวัดเทพนิมิตร

พระครูธรรมธรบพิตร ฐิตโสภโณ มีลำดับชั้นสมณศักดิ์เป็น พระฐานานุกรม ที่พระครูธรรมธร ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็น หัวหน้าสงฆ์วัดเทพนิมิตร ประวัติด้านการศึกษาของพระครูธรรมธรบพิตร ฐิตโสภโณ พระครูธรรมธรบพิตร ฐิตโสภโณ เจ้าอาวาสวัดเทพนิมิตร จบการศึกษาศึกษาระดับประถมศึกษาปีที่ 6 (ป.6) จากสถานบันการศึกษาโรงเรียนวัดเสาหิน

ลำดับเจ้าอาวาสวัดเทพนิมิตร

แผนที่วัดเทพนิมิตร ตำบลป่าแดด อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดใกล้เคียงวัดเทพนิมิตร ตำบลป่าแดด อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดป่าแดด ตำบลป่าแดด อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดต้นตาลโตน ตำบลป่าแดด อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดเกาะกลาง ตำบลป่าแดด อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดดอนชัย ตำบลป่าแดด อำเภอเมืองเชียงใหม่

The post วัดเทพนิมิตร ตำบลป่าแดด อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

ที่ตั้ง : วัดมหาวัน ตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดมหาวัน ตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ วัดราษฏร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. ได้รับพระราชทานพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ.

ประวัติวัดมหาวัน

เจ้าอาวาสวัดมหาวัน

ลำดับเจ้าอาวาสวัดมหาวัน

แผนที่วัดมหาวัน ตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดใกล้เคียงวัดมหาวัน ตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

The post วัดมหาวัน ตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

ที่ตั้ง : วัดยางกวง ตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ 50100
วัดยางกวง ตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ วัดราษฏร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2549 ได้รับพระราชทานพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2554

ประวัติวัดยางกวง
วัดยางกวง ชื่อเดิม วัดหน่างรั้ว สันนิษฐานว่า วัดยางกวง น่าจะสร้างขึ้นในยุคต้นของราชวงศ์มังราย จากตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ได้กล่าวไว้ว่า เมื่อครั้งพญามังรายทรงออกแสวงหาชัยภูมิเพื่อสร้างเมืองใหม่ พระองค์เสด็จออกจากเวียงกุมกาม และทรงตั้งค่ายพักแรม ณ บริเวณแหง่นี้ โดยให้ทหารและเสนาอำมาตย์สร้างหน่างรั้วกั้นล้อมรอบค่ายพักแรมไว้ เพื่อป้องกันภัยอันตรายทั้งมวล ในเวลาต่อมาที่แห่งนี้จึงได้ชื่อว่า วัดหน่างรั้ว แต่ยังไม่พบหลักฐานที่แน่ชัดว่าวัดนี้สร้างในสมัยใดและใครเป็นผู้สร้าง
ต่อมาปี พ.ศ.2549 เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงครองราชย์ครบ 60 ปี พระเทพวงสิทธาจารย์ เจ้าอาวาสวัดพระธาตุดอยสุเทพราชวรวิหาร รองเจ้าคณะภาค 7 เห็นว่าวัดยางกวง(วัดร้าง) แห่งนี้ยังมีหลักฐานหลงเหลืออยู่อย่างสมบูรณ์ คือ พระเจดีย์ และพระพุทธรูป จึงเห็นสมควรการทำฟื้นฟู และบูรณะขึ้นมาใหม่

เจ้าอาวาสวัดยางกวง
พระครูปลัดสุรเดช สิริสุวณฺโณ สิริสุวณุโณ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็น วัดยางกวง และยังดำรงตำแหน่งเป็นรักษาการเจ้าอาวาส ประวัติด้านการศึกษาของ พระครูปลัดสุรเดช สิริสุวณฺโณ สิริสุวณุโณ เจ้าอาวาสวัดยางกวง จบการศึกษาศึกษาระดับปริญญาตรี จากสถานบันการศึกษามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย เชียงใหม่

ลำดับเจ้าอาวาสวัดยางกวง

แผนที่วัดยางกวง ตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดใกล้เคียงวัดยางกวง ตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดเมืองมาง ตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดดาวดึงษ์ ตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดธาตุคำ ตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดนันทาราม ตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่

The post วัดยางกวง ตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

ที่ตั้ง : วัดเจดีย์หลวงวรวิหาร 103 ถนนพระปกเกล้า ตำบลพระสิงห์ อำเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ 50200

วัดเจดีย์หลวงวรวิหาร ตำบลพระสิงห์ อำเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เป็นพระอารามหลวงในจังหวัดเชียงใหม่ มีชื่อเรียกหลายชื่อ ได้แก่ ราชกุฏาคาร วัดโชติการาม สร้างขึ้นในรัชสมัยพญาแสนเมืองมา พระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 7 แห่งราชวงศ์มังราย ไม่ปรากฏปีที่สร้างแน่ชัด สันนิษฐานว่าวัดแห่งนี้น่าจะสร้างในปี พ.ศ. 1928 – 1945 และมีการบูรณะมาหลายสมัย โดยเฉพาะพระเจดีย์ ที่ปัจจุบันมีขนาดความกว้างด้านละ 60 เมตร เป็นองค์พระเจดีย์ที่มีความสำคัญอีกองค์หนึ่งของจังหวัดเชียงใหม่

ประวัติวัดเจดีย์หลวงวรวิหาร
วัดเจดีย์หลวงสร้างอยู่กลางใจเมืองเชียงใหม่ ซึ่งแต่เดิมถือว่าเป็นศูนย์กลางทางการปกครองของอาณาจักรล้านนา ตั้งอยู่เลขที่ 103 ถนนพระปกเกล้า ตำบลพระสิงห์ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ภายในวัดประมาณ 32 ไร่ 1 งาน 27 ตารางวา

จุลศักราช 289 (พ.ศ. 1874) พญาแสนภูโปรดให้สร้างเมืองเชียงแสน และต่อมาอีก 4 ปีทรงสร้างมหาวิหารขึ้นในท่ามกลางเมืองเชียงแสน คือวัดเจดีย์หลวงองค์ที่ 1 ซึ่งอยู่ในวัดพระเจ้าตนหลวง เมืองเชียงแสน สมัยพระเจ้าแสนเมืองมาซึ่งเป็นโอรสของพญากือนา ขณะที่มีพระชนมมายุ 39 ปี พระองค์โปรดให้สร้างพระเจดีย์หลวงกลางเมืองเชียงใหม่ แต่ยังไม่ทันแล้วเสร็จดีก็สวรรคต พระราชินีผู้เป็นอัครมเหสีของพระองค์ ได้โปรดให้ทำยอดพระธาตุเจดีย์หลวงจนแล้วเสร็จ

ปี พ.ศ. 2055 พระเมืองแก้ว พร้อมด้วยชาวเมืองทั้งหลาย เอาเงินมาทำกำแพงล้อมพระธาตุเจดีย์หลวง 3 ชั้นได้เงิน 254 กิโลกรัม จากนั้นจึงได้เอาเงินมาแลกเป็นทองคำจำนวน 30 กิโลกรัม แล้วแผ่เป็นแผ่นทึบหุ้มองค์พระธาตุเจดีย์หลวง เมื่อรวมกับทองคำที่หุ้มองค์พระเจดีย์หลวงอยู่เดิม ได้น้ำหนักทองคำถึง 2,382.517 กิโลกรัม

ประมาณ พ.ศ. 2088 สมัยพระนางจิรประภามหาเทวี ได้เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในเชียงใหม่ จึงทำให้ยอดพระเจดีย์หลวงหักพังทลายลงมา หลังจากนั้นพระเจดีย์หลวงจึงถูกทิ้งให้ร้างมานานกว่า 400 ปี กระทั่งปี พ.ศ. 2423 พระเจ้าอินทวิชยานนท์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 7 ได้รื้อพระวิหารหลังเก่าและสร้างวิหารหลวงขึ้นใหม่ด้วยไม้ทั้งหลัง

ช่วงปี พ.ศ. 2471-2481 สมัยพลตรีเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่องค์สุดท้าย ถือได้ว่าเป็นทศวรรษแห่งการบูรณะครั้งสำคัญของวัดพระเจดีย์หลวง ได้มีการรื้อถอนสิ่งปรักหักพัง แผ้วถางป่าที่ขึ้นปกคุลมโบราณสถานต่างๆ ออก แล้วสร้างเสริมเสนาสนขึ้นใหม่ให้เป็นวัดสมบูรณ์แบบในเวลาต่อมา

พระเจดีย์หลวง ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่โดยกรมศิลปากร เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 2533 ใช้งบประมาณในการบูรณะถึง 35 ล้านบาท แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2535

แต่เดิมวัดเจดีย์หลวง ชื่อ “โชติการามวิหาร” แปลว่า พระอารามที่มีแต่ความรุ่งเรืองสว่างไสว เนื่องจากเป็นสถานที่บรรจุพระเกศาธาตุ และพระธาตุขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า มีเรื่องเล่าต่อกันมาว่า ในกาลครั้งหนึ่ง เมื่อพระเจ้าอโศกมหาราช ส่งสมณะทูต 8 รูป ภายใต้การนำพระโสณะ และ พระอุตตะระ เข้ามาเผยแพร่พระพุทธศาสนาในเขตสุวรรณภูมิ รวมทั้งภูมิภาคนี้ด้วย ได้นำเอาพระบรมธาตุมาบรรจุไว้ในองค์เจดีย์องค์เล็กสูง 3 ศอก ที่สร้างขึ้น ณ บริเวณอันเป็นที่ตั้งของพระธาตุเจดีย์หลวงในปัจจุบัน ในเวลานั้นมีมีชายผู้หนึ่ง อายุ 120 ปี มีใจเลื่อมใส ได้แก้เอาผ้าห่มชุบน้ำมันจุดบูชา และได้ทำนายว่า ต่อไปในภายภาคหน้า ตรงนี้จะเป็นอารามใหญ่ชื่อโชติการาม พวกลัวะทั้งหลายเอาข้าวของบูชาพระธาตุพระพุทธเจ้า จึงก่อเจดีย์หลังหนึ่งสูง 3 ศอกไว้เป็นที่สักการบูชา

นอกจากนี้ยังมีความหมายอีกนัยหนึ่งของคำว่า “โชติการาม” คือ เวลาที่มีการจุดประทีปโคมไฟไปประดับบูชาองค์พระธาตุเจดีย์หลวง จะปรากฏจะปรากฏแสงสีสว่างไสว มองเห็นองค์พระเจดีย์คล้ายเชิงเทียนที่มีเปลวไฟลุกโชติช่วงสว่างไสว ดูแล้วมีความงดงามยิ่งนัก สามารถมองเห็นได้แต่ไกล

ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น “วัดเจดีย์หลวง” เนื่องจากในภาษาเหนือ หรือคำเมือง หลวงแปลว่า “ใหญ่” หมายถึง พระธาตุเจดีย์ที่มีขนาดใหญ่

พระธาตุเจดีย์หลวง

พระธาตุเจดีย์หลวงนั้นถือว่าเป็นพระธาตุที่มีความสูงที่สุดในภาคเหนือ หรือล้านนา คือ สูงประมาณ 80 เมตร เมตร ฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส กว้างประมาณด้านละ 60 เมตร ถูกสร้างขึ้นในช่วงต้นพุทธศตวรรษที่ 20 ถือว่าเป็นเจดีย์ที่มีความสำคัญที่สุดของเมืองเชียงใหม่

วัดเจดีย์หลวง เชียงใหม่

พระธาตุเจดีย์หลวงนั้นถูกสร้างขึ้นในในรัชสมัยพญาแสนเมืองมา (พ.ศ. 1928 – 1945) กษัตริย์องค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์มังราย ซึงเป็นกษัตริย์ที่ปกครองเมืองเชียงใหม่ในขณะนั้น สร้างขึ้นเพื่ออุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้พญากือนา พระราชบิดา ซึ่งมีตำนานเล่ามาว่า พญากือนาซึ่งได้สวรรคตไปแล้ว ได้ปรากฏตัวแก่พ่อค้าชาวเชียงใหม่ที่เดินทางไปค้าขายที่พม่า ให้มาบอกว่าแก่พญาแสนเมืองมาผู้เป็นโอรสว่า ให้สร้างเจดีย์ไว้ท่ามกลางเวียง ให้สูงใหญ่พอให้คนที่อยู่ไกล 2000 วา สามารถมองเห็นได้ แล้วอุทิศบุญกุศลเหล่านนี้ให้แก่พญากือนา เพื่อให้พญากือนานั้นสามารถไปเกิดในเทวโลกได้ แต่พญาแสนเมืองมาเสด็จสวรรคตเสียก่อน พระนางเจ้าติโลกจุฑาราชเทวีผู้เป็นมเหสีได้สืบทอด เจตนารมณ์สร้างต่อ จนเสร็จในรัชสมัยพญาสามฝั่งแกน ใช้เวลาสร้าง 5 ปี

ต่อมาได้มีการปฏิสังขรณ์ในสมัยพญาติโลกราช (พ.ศ. 1984 – 2030) พระองค์โปรดให้หมื่นด้ามพร้าคต นายช่างใหญ่ทำการปฏิสังขรณ์ โดยมีพระมหาสวามีสัทธัมกิติ เจ้าอาวาสองค์ที่ 7 ของวัดโชติการาม (วัดเจย์หลวง) เป็นกำลังสำคัญในการควบคุมดูแล และประสานงาน การปฏิรูปและก่อสร้างครั้งนี้ได้สร้างขยายเจดีย์ให้ใหญ่กว่าเดิม ใช้เวลาในการก่อสร้าง 3 ปี จึงแล้วเสร็จ

ในสมัยมหาเทวีจิรประภา รัชกาลที่ 15 แห่งราชวงศ์มังราย เกิดพายุฝนตกหนัก แผ่นดินไหว พระมหาเจดีย์หลวงได้พังทลายลงมาเหลือเพียงครึ่งองค์ จากนั้นก็ถูกปล่อยทิ้งร้างไปนานกว่า 4 ศตวรรษ พระมหาเจดีย์หลวงที่เห็นปัจจุบันกรมศิลปกรเพิ่งจะ บูรณปฏิสังขรณ์เสร็จไปเมื่อ พ.ศ. 2535

เจดีย์หลวงตามคติความเชื่อเรื่องจักรวาลวิทยาของชาวลัวะ[แก้]
คติความเชื่อเรื่องจักรวาลวิทยา ในยุคแรกใช้อินทขีลเป็นสัญลักษณ์สะท้อนความเชื่อดั้งเดิมของชาวลัวะซึ่งได้ผสมผสานกับความเชื่อของพราหมณ์ ในระยะต่อมาเมื่อพระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองขึ้นมาก ได้ใช้พระธาตุเจดีย์หลวงเป็นสัญลักษณ์ของศูนย์กลางจักรวาล คตินี้เห็นได้ชัดจากการสร้างเจดีย์หลวงให้สูงใหญ่ ตั้งอยู่กลางใจกลางเมือง เช่นเดียวกับเขาพระสุเมรุ ซึ่งเป็นศูนย์กลางจักรวาล

ปัจจุบันบริเวณวัดเจดีย์หลวงกลางเมืองเชียงใหม่ มีสิ่งสักการะหลากหลายได้แก่ เจดีย์หลวง อินทขีล ต้นยาง กุมภัณฑ์ พระฤๅษี ซึ่งสะท้อนพัฒนาการคติจักรวาลได้ปรับเปลี่ยนไปตามสถานการณ์ที่แวดล้อมของเมือง

คติเจดีย์หลวงในฐานะศูนย์กลางจักรวาล ปรากฏในคัมภีร์มหาทักษาเมือง กล่าวถึง การสร้างวัดสำคัญในเมืองเชียงใหม่ 9 แห่ง โดยกำหนดให้สอดคล้องกับชัยภูมิ และความเชื่อเรื่องทิศทั้ง 4 และทิศเฉียงอีก 4 เป็น 8 เมื่อทิศทั้ง 8 มาบรรจบกัน เกิดจุดศูนย์กลางรวมกันเป็น 9 ถือเป็นเลขมงคล ตำแหน่งจุดศูนย์กลางเมือง เป็นสะดือเมือง กำหนดให้เป็นเกตุเมืองตรงกับวัดเจดีย์หลวง วัดทั้ง 8 แห่งที่สร้างตามทักษาเมือง คือ

ช้างรอบพระธาตุเจดีย์หลวง

มหาเจดีย์หลวงที่พระนางเจ้าติโลกจุฑาราชเทวีทรงก่อสร้างนั้น พระนางทรงให้ยกฉัตรยอดมหาเจดีย์ แล้วปิดด้วยทองคำ พร้อมทั้งเอาแก้ว 3 ลูก ใส่ยอดมหาเจดีย์นั้นไว้ ประดับด้วยโขงประตูทั้ง 4 ด้าน มี พระพุทธรูปปูนปั้นประทับนั่งในโขงทั้ง 4 ด้าน มีรูป พญานาคปั้นเต็มตัว 8 ตัว ตัวละ 5 หัว อยู่ใน 2 ข้างบันได รูปปั้นราชสีห์ 4 ตัว ตั้งอยู่ตรงสี่มุมของมหาเจดีย์ มีรูปปั้นช้างค้ำรายล้อมรอบองค์เจดีย์หลวงนั้นมี 28 เชือก แต่ในประวัติศาสตร์มีเพียง 8 เชือกเท่านั้น ที่มีการตั้งชื่อให้เฉพาะ ซึ่งชื่อช้าง 8 เชือกที่ล้อมเจดีย์หลวง นับจากนับตามลำดับตั้งแต่ตัวที่อยู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ (ทิศอีสาน) เวียนมาตามทิศตะวันออก มีดังนี้

การสร้างรูปปั้นช้างนั้น เป็นการส่งเสริมกำลังเมืองในทางด้านไสยศาสตร์เพื่อให้เมืองมีความแข็งแรงยิ่งขึ้น นอกจากนี้ยังมีพิธีการสักการบูชาพญาช้างทั้ง 8 เชือก เพราะเชื่อว่า จะทำให้เกิดสวัสดิมงคล นำความสงบสุขมาสู่บ้านเมือง ศัตรูไม่กล้ามารุกรานย่ำยีเมืองได้ เพราะชื่อพญาช้างที่ตั้งขึ้นนั้น เป็นพลังอำนาจก่อเกิดเดชานุภาพ อิทธิฤทธิ์ ข่มขู่บดบัง ขวางกั้น กำจัด ปราบปรามอริราชศัตรูที่จะมารุกราน ให้แพ้ภัยแตกพ่ายหนีไปเอง ซึ่งแต่ละชื่อมีความหมายดังนี้ [5]

เมื่อศัตรูยกพลเสนามารุกราน ล่วงล้ำเข้ามาในเขตพระราชอาณาจักร จะเกิดอาเพศ ท้องฟ้ามืดมิดด้วยเมฆหมอกปกคลุม ธรรมชาติวิปริตแปรปรวน น่ากลังยิ่งนัก ทำให้ผู้รุกรานหวาดผวาภัยพิบัติ ตกใจกลัวแตกพ่ายหนีไป จึงได้ชื่อว่า “เมฆบังวัน”
เมื่อผู้รุกรานยกทัพเข้ามาใกล้ แม้จะมีพลโยธาทหารกล้าเรือนแสน ก็จะเกิดอาการมึนเมาลืมหลง ไม่อาจครองสติยับยั้งอยู่ได้ ต้องระส่ำระส่าย แตกพ่ายหนีไป จึงได้ชื่อว่า “ข่มพลแสน”
เมื่อข้าศึกศัตรูผู้รุกรานเข้ามา แม้จะมีกำลังพลมากมาย มีศาตรา มีด พร้า ด้ามคมเป็นแสนๆเล่ม ก็ไม่อาจเข้าใกล้ทำร้ายได้ มีแต่จะเกิดหวาดหวั่นขาดกลัวแตกหนีไป จึงได้ชื่อว่า “ดาบแสนด้าม”
เมื่อข้าศึกศัตรูผู้รุกรานเข้ามารานรบ แม้จะมีกำลังพลกล้าหาญมากมาย มีศาสตราอันคมยาว หอกแหลนหลาวเป็นแสน ก็ไม่อาจเข้ามาราวีได้ จึงต้องแตกพ่ายหนีไป จึงได้ชื่อว่า “หอกแสนลำ”
เมื่อข้าศึกศัตรูผู้รุกรานเข้ามา แม้จะมีกำลังพลจำนวนมาก มีอาวุธปืนเป็นแสนกระบอก ก็ไม่สามารถทำอันตรายได้ ต้องแตกพ่ายหนีไป จึงได้ชื่อว่า “ปืนแสนแหล้ง”
เมื่อผู้รุกรานบุกรุกเข้ามา แม้จะมีกำลังพลมากมาย มีหน้าไม้คันธนูเป็นแสนๆ ไม่สามารถทำอันตรายได้ ต้องแตกพ่ายหนีไป จึงได้ชื่อว่า “หน้าไม้แสนเกี๋ยง”
เมื่อข้าศึกอาจหาญล้ำแดนเข้ามา แม้ด้วยกำลังพลหัตถีนึก กองทัพช้างมีเป็นแสนเชือก ก็ไม่อาจหักหาญเข้ามาได้ มีแต่จะอลม่านแตกตื่นแกหนีไปสิ้น จึงได้ชื่อว่า “แสนเขื่อนกั้น” (บางแห่งเป็น แสนเขื่อนก๊าน)
เมื่อข้าศึกเข้ามาหมายย่ำยี ก็จะเกิดอาการร้อนเร่าเหมือนเพลิงเผาผลาญรอบด้าน เลยแตกพ่ายหนีไปด้วยความทุกข์ทรมาน จึงได้ชื่อว่า “ไฟแสนเต๋า”

สรุปประวัติพระเจดีย์หลวง

พระเจดีย์หลวงสร้างขึ้นในรัชสมัยของพญาแสนเมืองมา เพื่ออุทิศส่วนกุศลให้พญากือนา พระราชบิดา แต่สร้างไม่เสร็จ ได้เสด็จสวรรคตเสียก่อน ต่อมาพระนางเจ้าติโลกจุฑาราชเทวี พระมเหสีของพญาเมืองมา ก่อสร้างต่อจนแล้วเสร็จในรัชสมัยพญาสามฝั่งแกน เรียกกันว่า “กู่หลวง” พญาติโลกราช โปรดให้หมื่นด้ามพร้าคตเป็นนายช่างใหญ่ดำเนินการปฏิสังขรณ์รพระเจดีย์หลวง ตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2021 ในรัชสมัยพระเจ้ายอดเชียงรายได้ปิดทองภายในซุ้มจรนัมของพระเจดีย์ หลวงทั้ง 4 ด้าน

ในรัชสมัยพระเจ้าเมืองแก้ว เมื่อ พ.ศ. 2046 ได้โปรดให้สร้างหอพระแก้ว และอัญเชิญพระแก้วมรกตลงมาประดิษฐาน สร้างมหาวิหาร ส่วนการบูรณะพระเจดีย์หลวงได้ดำเนินการเพียงเล็กน้อย

ในที่สุดเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ในปีพ.ศ. 2088 ในรัชสมัยพระนางเจ้ามหาเทวีจิรประภา ยอดพระเจดีย์หลวงก็พังทลายลงมา เหลือให้เห็นดังสภาพปัจจุบัน (ก่อนการบูรณะของกรมศิลปกร)

การประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน

วัดเจดีย์หลวงวรวิหาร ได้รับการประกาศเป็นโบราณสถานสำหรับชาติ ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52 ตอนที่ 0ง วันที่ 8 มีนาคม 2478 พร้อมกับวัดอีกหลายแห่งในจังหวัดเชียงใหม่

เจ้าอาวาสวัดเจดีย์หลวงวรวิหาร
พระญาณดิลก (พิมพ์ ธมฺมธโร) มาดำรงตำแหน่งพิเศษในฐานะผู้กำกับการคณะสงฆ์ มิใช่เจ้าอาวาส

ลำดับเจ้าอาวาสวัดเจดีย์หลวงวรวิหาร
ลำดับเจ้าอาวาส:
นับตั้งแต่วัดเจดีย์หลวงได้รับการฟื้นฟูในสมัยเจ้าแก้วนวรัฐ วัดเจดีย์หลวงมีเจ้าอาวาสปกครองมาแล้ว 8 รูป
1 พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (จันทร์ สิริจนฺโท) พ.ศ. 2471 พ.ศ. 2474
2 พระครูวินัยธรมั่น ภูริทตฺโต พ.ศ. 2475 พ.ศ. 2475
3 พระครูนพีสีพิศาลคุณ (ทอง โฆษิโต) พ.ศ. 2476 พ.ศ. 2476
4 พระพุทธิโศภน (แหวว ธมฺมทินฺโน) พ.ศ. 2477 พ.ศ. 2502
5* พระญาณดิลก (พิมพ์ ธมฺมธโร) พ.ศ. 2480 พ.ศ. 2483
6 พระธรรมดิลก (ขันธ์ ขันติโก) พ.ศ. 2503 พ.ศ. 2534
7 พระพุทธพจนวราภรณ์ (จันทร์ กุสโล) พ.ศ. 2534 พ.ศ. 2551
8 พระราชเจติยาจารย์ (ชูเกียรติ อภโย) พ.ศ. 2553 ปัจจุบัน

แผนที่วัดเจดีย์หลวงวรวิหาร ตำบลพระสิงห์ อำเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดใกล้เคียงวัดเจดีย์หลวงวรวิหาร ตำบลพระสิงห์ อำเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

The post วัดเจดีย์หลวงวรวิหาร ตำบลพระสิงห์ อำเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

พระเจ้าติโลกราช กษัตริย์วงศ์มังราย ครองเมืองเชียงใหม่องค์ที่ 12 จ.ศ.804 มีพระราชโอรสอันประสูติจากพระมเหสีเพียงพระองค์เดียว คือ ท้าวศรีบุญเรือง เมื่อท้าวศรีบุญเรืองพระชนม์ได้ 20 พรรษา มีคนเพ็ดทูลพระเจ้าติโลกราชว่าท้าวศรีบุญเรืองเตรียมการจะคิดก่อกบฏ ทำให้ทรงคลางแคลงพระทัยจึงโปรดให้ไปครองเมืองเชียงแสนและเชียงราย ซึ่งเป็นเมืองหน้าด่านในขณะนั้น ณ เมืองเชียงรายนี้เอง ได้เป็นที่ประสูติของพระเจ้ายอดเชียงราย และโดยเหตุที่ประสูติบนยอดเขาสูงในเชียงราย(ยอดดอกบัว) ท้าวศรีบุญเรืองจึงประทานนามพระโอรสว่า”ยอดเชียงราย” ต่อมา พระเจ้าติโลกราชถูกเพ็ดทูลจากนางหอมุข พระสนมเอกว่า ท้าวศรีบุญเรืองเตรียมการก่อกบฏอีก จึงมีกระแสรับสั่งให้ปลงพระชนม์พระราชโอรสเสีย และหลังจากนั้นทรงโปรดให้ราชนัดดา คือ พระเจ้ายอดเชียงราย ครองเมืองชียงรายสืบต่อมา ครั้นถึงพ.ศ.2030 พระเจ้าติโลกราชเสด็จสวรรคต ราษฎรได้พร้อมใจกันอัญเชิญพระเจ้ายอดเชียงรายขึ้นครองเมืองเชียงใหม่ หลังจากที่จัดการบ้านเมืองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทรงดำเนินการสอบสวนหาผู้ที่เป็นต้นเหตุยุแหย่ให้ท้าวศรีบุญเรือง พระราชบิดาต้องสิ้นพระชนม์ จนทำให้พระราชมารดาของพระองค์ทรงตรอมพระทัย ถึงกับเสียสติ พระองค์ทรงกำหนดโทษให้ประหารชีวิตแก่ผู้ที่เป็นต้นเหตุ แต่โดยที่พระองค์ทรงเลื่อมใสในพระบวรพุทธศาสนาอย่างยิ่ง ภายหลังที่ได้สั่งให้สำเร็จโทษผู้กระทำผิดไปแล้ว ทรงเกรงจะเป็นเวรกรรม จึงทรงดำริที่จะหาทางผ่อนคลายมิให้เป็นบาปกรรมต่อกันสืบไป ครั้งนั้นมีพระธุดงค์รูปหนึ่งมาจากต่างเมือง ได้ปักกลดอยู่ที่เชิงดอยคำ ตำบลสุเทพ ที่ตั้งของวัดร่ำเปิงในปัจจุบันนี้ ได้ทูลพระเจ้ายอดเชียงรายว่าว่า ณ ต้นมะเดื่อไม่ห่างจากที่ท่านปักกลดอยู่เท่าใดนัก ได้มีรัศมีพวยพุ่งขึ้นมาในยามราตรี สงสัยว่าจะมีพระธาตุประดิษฐานอยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่ง พระเจ้ายอดเชียงรายจึงทรงช้างพระที่นั่ง อธิษฐานเสี่ยงทายว่า ถ้ามีพระบรมธาตุฝังอยู่จริงและพระองค์จะได้ทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาสืบต่อไปแล้ว ก็ขอให้ช้างพระที่นั่งไปหยุด ณ ที่ที่มีพระบรมธาตุฝังอยู่ ทรงอธิษฐานแล้วก็ทรงช้างเสด็จไป ช้างนั้นก็ได้พาพระองค์มาหยุดอยู่ใต้ต้นมะเดื่อ พระองค์จึงให้ขุดรอบๆต้นมะเดื่อนั้น ก็ทรงพบพระบรมธาตุพระเขี้ยวแก้วบรรจุอยุ่ในผอบดินแบบเชียงแสน พระองค์จึงทำพิธีสมโภชและอธิษฐานขอให้เห็นอภินิหารของพระบรมสารีริกธาตุนั้น จากนั้นจึงบรรจุลงในผอบทอง แล้วนำไปบรรจุไว้ในพระเจดีย์ที่สร้างขึ้นใหม่ในบริเวณนั้น พระองค์ได้จารึกประวัติการสร้างวัดนี้ลงในศิลาจารึกซึ่งเรียกว่า”ศิลาฝักขาม”(ตัวหนังสือฝักขาม) ดังมีใจความว่า “สองพันสามสิบห้าปีจุลศักราช ได้แปดร้อยห้าสิบสี่ตัวในปีเต๋าใจ๋(เหนือ) เดือนวิสาขะไทยว่าเดือนเจ็ดออก(ขึ้น) สามค่ำวันศุกร์ไทย ได้ฤกษ์อันถ้วนสอง ได้โยคขื่ออายูสมะ ยามกลองงาย แล้สองลูกนาที” ซึ่งแปลเป็นภาษาปัจจุบันว่า”วันศุกร์ขึ้นสามค่ำ เดือนเจ็ด ปีชวด พุทธศักราชสองพันสามสิบห้าปี เวลา 08.20 น. ได้ฤกษ์ภรณี (ดาวงอนไถ) ได้โยคมหาอุจจ์” คือการก่อสร้างวัดได้ส่วนกันทั้งทางฝ่ายพุทธจักรและอาณาจักร โดยพระองค์ได้ทรงมีพระราชบัญชาให้พระมเหสีชื่อ พระนางอะตะปาเทวี เป็นผู้ดำเนินการก่อสร้าง

ลำดับเจ้าอาวาส:
1. พระครูพิพัฒน์คณาภิบาล (ทอง สิริมงคโล) พ.ศ.2538(รักษาการเจ้าอาวาสวัดร่ำเปิง) พ.ศ.2531 ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดร่ำเปิง
2. พระปลัดสุพันธ์อาจิณณสีโล หรือพระครูธรรมธรสุพันธ์ อาจิณณสีโล พ.ศ.2539 ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดร่ำเปิง

งานศิลปกรรม
1 1. พระบรมธาตุเจดีย์ ในพงศาวดารโยนก และชินกาลมาลีปกรณ์กล่าวว่าพระยอดเชียงรายโปรดให้สร้างวัดตโปทาราม ในปี พ.ศ.2035(ในชินกาลมาลีปกรณ์ ว่าวัดตโปทาราม คือวัดป่าตาลมหาวิหาร) พร้อมสร้างเจดีย์เพื่อบรรจุพระบรมธาตุที่ขุดพบได้ใต้ต้นมะเดื่อ ในบริเวณวัด ลักษณะรูปแบบศิลปกรรมของเจดีย์เป็นทรงกลม ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยม 3 ชั้น ฐานแปดเหลี่ยม 1 ชั้น ฐานกลม 1 ชั้น แล้วขึ้นมาเป็นชั้นบัวหงายคั่นด้วยลูกแก้วก่อนถึงชั้นกลมอีก 3 ชั้น แต่ละชั้นจะมีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปโดยรอบจำนวน 8 องค์ ส่วนยอดเป็นองค์ระฆัง ส่วนที่ควรจะเป็นปล้องไฉน ทำเป็นดอกบัวตูม เจดีย์สูงประมาณ 23 เมตร กว้าง 12.20×12.40 เมตร ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานวัดร่ำเปิง ตามประกาศของกรมศิลปากร ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 52 ตอนที่ 75 วันที่ 8 มีนาคม พ.ศ.2478 ประกาศ ณ วันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2523
2 2. พระพุทธรูปหลวงพ่อตโป เป็นพระประธานในพระวิหาร สร้างสมัยพระเจ้ายอดเชียงราย พ.ศ. 2035 เป็นพระพุทธรูปหล่อด้วยทองสัมริด ฝีมือช่างล้านนา และสุโขทัย ปางพิชิตมาร หน้าตักกว้าง 59 เซนติเมตร สูง 82 เซนติเมตร ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 พระวิหารเดิมเกิดชำรุดทรุดโทรมจนใช้การไม่ได้ คณะสงฆ์จังหวัดได้ประชุมตกลงกันให้อัญเชิญพระประธาน ไปประดิษฐานไว้ ณ ด้านหลังพระวิหารวัดพระสิงห์ และทำการก่อสร้างขึ้นใหม่เมื่อพ.ศ.2515 ท่านพระครูพิพัฒน์คณาภิบาล(ทอง สิริมงคโล) รักษาการเจ้าอาวาส ขณะนั้นได้อาราธนาหลวงพ่อตโป จากวัดพระสิงห์กลับสู่พระวิหารร่ำเปิง เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2518
3 3. พระพุทธรูปหลวงพ่อศรีอโยธยา เป็นพระประธานในพระอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่ มีอายุประมาณ 700-800 ปี หล่อด้วยศิลา ขนาดหน้าตกกว้าง 30 นิ้ว สูง47 นิ้ว โดยจ.ส.ต. ประยุทธ ไตรเพียร และคณะได้นำมาถวายไว้เป็นสมบัติของวัดร่ำเปิง เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2518

[iggetimage type=”locations” tag=”1026297240″ limits=”10″]

[iggetimage type=”tags” tag=”%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%A3%E0%B9%88%E0%B8%B3%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%B4%E0%B8%87″ limits=”10″]

The post วัดร่ำเปิง ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

หมู่บ้านห้วยทราย(ใหม่) เป็นชุมชนที่จัดตั้งขึ้นใหม่ในเขตความรับผิดชอบของตำบล สุเทพ ซึ่งแต่เดิมพื้นที่แถบนี้จะเป็นชุมชนเล็กๆที่มีอาณาเขตติดกับป่าเสื่อมโทรม ในระยะเริ่มแรกผู้คนที่อยู่อาศัยบางส่วนจะเป็นคนในพื้นที่ดั้งเดิม แต่เนื่องจากระยะทางระหว่างหมู่บ้านห้วยทรายกับตัวเมืองอยู่ห่างกันไม่มากนัก การเดินทางสะดวกจึงมีผู้คนจากถิ่นอื่นเริ่มเข้ามาจับจองพื้นที่ป่าที่เสื่อมสภาพแล้ว และขยายจำนวนสมาชิกของหมู่บ้านเพิ่มออกไป กลายเป็นชุมชนที่มีขนาดใหญ่ขึ้น สถานที่ตั้งของวัดใหม่ห้วยทราย แต่เดิมจึงมีสภาพเป็นเนินหลังเต่าที่มีป่าไม้ปกคลุมอยู่บ้าง ต่อมานายอ้าย เปียวะชา ได้มาจับจองเป็นเจ้าของ และได้มอบให้เป็นกรรมสิทธิ์ของนายดี วรรณชัยสม ในเวลาต่อมา ดังได้กล่าวแต่ต้นแล้วว่า วัดเป็นสิ่งผูกพันธ์กับวิถีชีวิตของชาวพุทธ ดังนั้นเมื่อชุมชนเริ่มใหญ่ขึ้น การจะประกอบศาสนากิจ และความต้องการสถานที่ซึ่งจะเป็นเสมือนการแสดงความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของผู้คนในชุมชนซึ่งมาจากที่ต่างๆกัน ตลอดถึง ความต้องการหลักที่มั่นคงในการอยู่ร่วมกันโดยมีวัด และพระเป็นเครื่องเชื่อมโยง นอกจากนี้ยังแสดงให้เห็นถึงความเอาใจใส่ในพระพุทธศาสนาของคนในท้องถิ่น โดยการนำของนายแดง มูลนันตา ผู้ใหญ่บ้านในขณะนั้น จึงได้ร่วมกันกับชาวบ้านในชุมชนขณะนั้น ซึ่งมีอยู่ประมาณ100 ครอบครัว พิจารณาถึงความจำเป็นในการที่จะมีสถานที่สำหรับประกอบกิจทางศาสนาและมีความเห็นพ้องต้องกันในการที่จะสร้างวัดขึ้นในหมู่บ้าน และได้รับบริจาคที่ดินแปลงดังกล่าวจากนาย ดี วรรณสม เพื่อสร้างวัดไว้เป็น ศาสนสมบัติต่อไป หลังจากนั้น ผู้คนในหมู่บ้านจึงได้ช่วยกันแผ้วถาง และระดมกำลังกาย กำลังสมองและกำลังทรัพย์จากความศรัทธาของผู้คนในหมู่บ้านและพุทธศาสนิกชนในละแวกใกล้เคียง ร่วมกันสร้างจนสำเร็จขึ้นได้ เมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ.2512 ตรงกับเดือน 4 เหนือ แรม 8 ค่ำ วันศุกร์ จุลศักราชได้ 1331 และต่อมา ได้รับ พระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2538

ลำดับเจ้าอาวาส:
พระอธิการบุญเป็ง ปิยะธรรมโม

The post วัดใหม่ห้วยทราย ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

ตามประวัติศาสตร์บอกไว้ว่าเมื่อพระเจ้ามังรายมหาราชปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์มังราย ตกลงพระทัยที่จะสร้างเมืองใหม่ที่ป่าเลาคา ( ต้นเลาและต้นหญ้าคา ) ระหว่างแม่น้ำปิงกับดอยสุเทพแล้ว ได้ทรงแต่งราชบุรุษถือพระราชสาส์นไปทูลเชิญพระสหายร่วมน้ำสาบานทั้งสองคือ พระเจ้ารามคำแหงมหาราช เจ้าผู้ครองนครสุโขทัย และพระเจ้างำเมือง เจ้าผู้ครองนครพะเยา มาปรึกษาการสร้างเมืองที่ เวียงเหล็ก ( ที่ตั้งวัดเชียงมั่นในปัจจุบัน ) หลังจากที่สามกษัตริย์ได้ตกลงกันว่า ควรสร้างราชธานีไม่ กว้าง 800 วา ยาว 1000 วา เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ยาวจากจากตะวันออกไปสู่ตะวันตก ทั้งสามกษัตริย์พร้อมใจกันตั้งนามเมืองใหม่ว่า “เมืองนพบุรี ศรีนครพิงค์ เชียงใหม่ ” หลังจากสร้างราชธานีเรียบร้อยแล้ว พระเจ้ามังรายมหาราชได้ทรงสร้างวัดสร้างวัดสำคัญฝ่ายคามวาสี ( วัดสำหรับภิกษุที่ชอบอยู่ในเมือง เพื่อเรียนพุทธวจนะ ) ประจำเมืองทั้งสี่ทิศพร้อมทั้งวัดภายในพระราชวังด้วย และทรงสร้างวัดฝ่ายอรัญญวาสี ( วัดสำหรับภิกษุที่เรียนพุทธวจนะแล้ว ออกไปหาความสงบในป่า บำเพ็ญวิปัสสนากรรมฐาน ) บริเวณชานพระนครขึ้นหลายวัด เช่น วัดเก้าถ้าน เป็นต้น พระเจ้ามังรายมหาราช ทรงทำนุบำรุงพุทธศาสนาและพระภิกษุสามเณรทั้งฝ่ายคามวาสีและอรัญญวาสีด้วยปัจจัยสี่ ให้มีกำลังใจศึกษาและปฏิบัติธรรมวินัยตามความสามารถแห่งตนอย่างดียิ่งทั้งสองฝ่าย กาลต่อมาพระองค์ได้ทรงทราบว่า พระเจ้ารามคำแหงมหาราชพระสหายผู้ครองกรุงสุโขทัย ได้ส่งคนไปนิมนต์พระสงฆ์จากเมืองลังกา ที่มาอยู่เมืองนครศรีธรรมราช มาสั่งสอนพระพุทธศาสนา ทั้งฝ่ายปริยัติและฝ่ายปฏิบัติแก่ชาวเมืองสุโขทัยปรากฏเกียรติคุณว่า พระสงฆ์ลังกาแตกฉานพระไตรปิฎกเคร่งครัดในพระธรรมวินัยยิ่งกว่าพระไทยที่มีอยู่เดิม เกิดศรัทธาเลื่อมใส ประสงค์จะได้พระลังกามาเป็นหลักพระพุทธศาสนาในเมืองเชียงใหม่บ้าง จึงได้ส่งเจ้าหน้าที่ไปขอพระสงฆ์ลังกา จากพระเจ้ารามคำแหงมหาราชมา 5 รูป เมื่อได้พระลังกา 5 รูป อันมีพระมหากัสสปะเถระ เป็นหัวหน้ามาสมพระประสงค์แล้ว เกิดลังเลพระทัยไม่ทราบว่าจะนำพระลังกานี้ไปอยู่วัดไหนดี จะนำไปอยู่กับพระไทยเดิมทั้งฝ่ายคามวาสีและ อรัญญวาสีก็เกรงว่าพระลังกาจะไม่สบายใจ เพราะระเบียบประเพณีในการประพฤติปฏิบัติอาจจะไม่เหมือนกัน ในที่สุดได้ตกลงพระทัยสร้างวัดฝ่ายอรัญญวาสีเฉพาะพระลังกาขึ้นวัดหนึ่งต่างหากที่บริเวณป่าไผ่ 11 กอ ( สถานที่ซึ่งเรียกว่าวัดอุโมงค์ สวนพุทธธรรมทุกวันนี้ ) การสร้างวัดไผ่ 11 กอครั้งนั้น พระองค์ประสงค์จะสร้างเป็นอนุสรณ์ในการนำพุทธศาสนาแบบลังกาวงศ์มาประดิษฐานในลานนาไทยเป็นครั้งแรก จึงขอพระมหากัสสปะเถระเป็นผู้วางแผนผังวัดให้ถูกต้องตามพระธรรมวินัย และประเพณีอันดีงามของชาวพุทธจริง ๆ เมื่อพระมหากัสสปะวางแผนวัดออกเป็นสัดส่วนโดยจัดเป็นเขตพุทธาวาส ( สถานที่เกี่ยวกับ พระพุทธเจ้า เช่น พระเจดีย์ พระอุโบสถ ) และสังฆวาส ( สถานที่เกี่ยวกับพระสงฆ์ เช่น ศาลาแสดงธรรม กุฏิพระโรงฉัน ) เรียบร้อยแล้วพระเจ้ามังรายมหาราชได้เป็นผู้อำนวยการสร้างวัดใหม่ตามแผนผังนั้น โดยยึดเอาแบบอย่างการสร้างวัดของเมืองลังกาเป็นแบบฉบับ แม้พระเจดีย์ใหญ่อันเป็นหลักชัยของวัด ก็ทรงสร้างทรวดทรงแบพระเจดีย์ในเมืองลังกาทั้งหมด สร้างวัดเสร็จเรียบร้อยและทำการฉลองแล้ว ทรงขนานนามว่า “วัดเวฬุกัฏฐาราม” ( วัดไผ่ 11 กอ ) ต่อมาพระพุทธศาสนาในเชียงใหม่ก็เสื่อมลงเรื่อย ๆ เนื่องจากการรบพุ่งชิงราชบัลลังค์ระหว่างเชื่อพระวงศ์และเริ่มมีการฟื้นฟูในสมัยพระเจ้ากือนาธรรมิกราชโดยพระองค์ทรงบูรณะวัดเวฬุกัฏฐาราม ซึ่งพระเจ้ามังรายทรงสร้างไว้ การบูรณะครั้งนี้ทรงทำด้วยความระมัดระวังเป็นอย่างยิ่งการพอกปูนซ่อมแซมใหม่ทับของเก่า ได้ทรงรักษาทรวดทรงเดอมไว้ทั้งหมด ส่วนรูปภาพสีน้ำที่เขียนไว้ในอุโมงค์ใต้ฐานพระเจดีย์ นั้นคงจะเขียนในสมัยพระเจ้ากือนาธรรมิกราชเป็นแน่ เพราะศิลปะเหมือนกับรูปภาพสีน้ำอุโมค์ด้านเหนือพระเจดีย์ที่พระเจ้ากือนาทรงสร้างใหม่ เมื่อทรงบูรณะพระเจดีย์ใหญ่เสร็จเรียบร้อยแล้วพระองค์ได้ทรงสร้างอุโมงค์ใหญ่ ถัดฐานพระเจดีย์ด้านเหนือขึ้นหนึ่งอุโมงค์ อุโมงค์ที่ทรงสร้างนี้ใหญ่และสวยงามมากมีทางเดินเข้าออกได้ 4 ช่อง แต่ละช่องเดินติดต่อกันได้ทั่วถึงข้างฝาผนังด้านในอุโมงค์เจาะช่องสำหรับตามประทีปให้เกิดแสงสว่างไว้เป็นระยะ สะดวกแก่พระเดินจงกรม และภาวนาอยู่ข้างใน เพตานอุโมงค์เขียนภาพต่าง ๆ ด้วยสีน้ำมันทั้งสองช่อง ฝีมือการเขียนน่าจะเป็นช่างจีนผสมช่างไทย เมื่อสร้างอุโมงค์เสร็จและทำการฉลองแล้วได้ทรงขนานนามวัดใหม่ว่า “วัดอุโมงค์ ” ชื่อวัดอุโมงค์จึงปรากฏตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เหตุที่พระเจ้ากือนาธรรมิกราช ทรงสร้างอุโมงค์ใหญ่โตสวยงาม ละเอียดประณีตเป็นพิเศษ เกิดมาจากพระองค์ทรงศรัทธาในมหาเถระชาวลานนา ผู้แตกฉานพระไตรปิฎก มีปฏิภาณโต้ตอบปัญหาอยู่เป็นเยี่ยมรูปหนึ่ง พระมหาเถระรูปนั้นมีชื่อว่าพระมหาเถรจันทร์ หลังจากพระเจ้ากือนาธรรมิกราชสวรรคตปี พ. ศ. 1931 แล้วพระราชโอรส ( พระเจ้าแสนเมืองมา พ. ศ . 1931 -1954 ) ผู้มั่นคงในพระพุทธศาสนาเหมือนพระราชบิดา ได้ทรงทำนุบำรุงพุทธศาสนาและภิกษุสามเณรด้วยปัจจัยสี่ให้เจริญรุ่งเรืองอยู่เรื่อยๆ ครั้งถึงพระเจ้าสามฝั่งแกน ( พ.ศ. 1954 -1985 ) การศาสนาก็เริ่มทรุดลงอีกเพราะกษัตริย์พระองค์นี้มัวเมาในวิชาไสยศาสตร์ทรงเจ้าเข้าผี ถึงสมัย พระเจ้าติโลกราช ( พ. ศ . 1985 – 2030 ) รัชกาลที่ 12 พุทธศาสนาในลานนาไทยได้กลับเจริญรุ่งเรืองอีกครั้ง ถึงกับได้ทรงเป็นผู้อุปถัมภ์ให้จัดทำสังคายนาครั้งที่ 8 ขึ้นที่วัดเจ็ดยอด เมื่อพระเจ้าติโลกราชสวรรคตแล้ว พระพุทธศาสนาก็เสื่อมลงเรื่อย ๆ เพราะบ้านเมืองต้องทำศึกสงครามกับเมืองอื่นอยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่นั้นมาวัดอุโมงค์เถรจันทร์ก็ถูกทอดทิ้งให้เป็นวัดร้างอยู่กลางป่าลึก โดยไม่มีใครเอาใจใส่ วัดอุโมงค์จะถูกทอดทิ้งมาตั้งแต่ครั้งใดสืบได้ไม่ชัด ส่วนการขุดค้นทำลายพระเจดีย์เอาของมีค่าไปนั้น สันนิษฐานว่าคงเกิดขึ้นเมื่อ 80 -90 ปีมานี้เอง ( ราว พ .ศ.2450 ) ขณะที่ชาวพุทธนิคมมาเริ่มถางที่นั้น บริเวณวัดอุโมงค์มีป่าปกคลุมหนาแน่นมาก เมื่อจัดการแผ้วถางพอปลูกที่อยู่ได้แล้ว ก็ได้ปลูกกุฏิเล็กๆ 3 หลัง ให้พระสงฆ์พักจำพรรษา 3 รูป เมื่อต้นฤดูร้อน พ. ศ. 2490 ต่อจากนั้นมาก็ยึดเอาสถานที่นี้เป็นที่อยู่ประจำการทำงาน หลังจากจัดสวนพุทธธรรมให้เป็นที่อยู่ของภิกษุสามเณร อุบาสก อุบาสิกา แล้ว วัดอุโมงค์ก็เข้ารวมอยู่ในสวนพุทธธรรม

ลำดับเจ้าอาวาส:
1. พระศรีธรรมนิเทศน์ พ. ศ . 2512 – 2520
2. พระครูสุคันธศีล พ. ศ . 2520 – ปัจจุบัน

งานศิลปกรรม
1 สร้างในสมัยพระเจ้ามังรายแต่ของเดิมมีขนาดย่อมกว่านี้ ที่ใหญ่ขึ้นยังไม่เก่ามากนัก และมองเห็นลวดลายสวยงามชัดเจน เป็นเพราะพระเจ้ากือนาธรรมิกราชรัชกาลที่ 9 แห่งราชวงศ์มังรายทรงบูรณะขึ้นใหม่ด้วยการพอกปูนทับของเก่าพร้อมกับสร้างอุโมงค์ให้พระมหาเถรจันทร์อยู่ระหว่าง พ. ศ . 1910 -1930 โดยพระอุโมงค์นี้มีทางเดินเข้าออกได้ 4 ช่อง แต่ละช่องเดินติดต่อกันได้ทั่วถึงข้างฝาผนังด้านในอุโมงค์เจาะช่องสำหรับตามประทีปให้เกิดแสงสว่างไว้เป็นระยะ เพดานอุโมงค์เขียนภาพต่าง ๆด้วยสีน้ำมันไว้ตลอดทั้ง 2 ช่อง ฝีมือที่เขียนดูจะเป็นช่างจีนผสมช่างไทย ต่อมาเมื่อวัดอุโมงค์ถูกทอดทิ้ง คนแก่บางคนในหมู่บ้านอุโมงค์ ตีนดอยที่มีชีวิตอยู่เล่าว่า ในปีที่ผู้ร้ายช่วยกันเจาะทำลายพระเจดีย์ได้สำเร็จจนพบกรุบรรจุทรัพย์สมบัติ ในฐานเจดีย์อันทำด้วยแผ่นหินอย่างแข็งแรงมั่นคงนั้น เขาได้ขนเอาพระพุทธรูปทอง เงิน นาก และทองรูปพรรณอื่น ๆ ไป เช่น เชี่ยนหมากทองคำ ขันทอง เขารื้อขนออกมาทรัพย์สมบัติมารจนถึงขนาดยกกันไป ตั้งเตาหลอมกันบนเขา ทำกันอยู่เป็นแรมเดือน บางคนก็นำไปซุกซ่อน ฝังดินไว้ จนเมื่อไม่กี่ปีมานี้ ก็ยังมีพวกรถยนต์ขนดินขุดพบ เครื่องทองพระธาตุผังดินอยู่เอาไปแบ่งกัน เล่าว่าในสมัยขุดพระธาตุคนที่กลัวบาปมากถึงกับไม่กล้ารับซื้อทองกัน เพราะเกรงว่าจะเป็นทองที่ผู้ร้ายเอาไปจากวัดอุโมงค์ เมื่อพิจารณาตามคำเล่าลือต่อ ๆ กันมาดูก็น่าจะเป็นความจริงอยู่มาก ด้วยเหตุผลหลายประการเช่นในยุครัชสมัยของพระเจ้ากือนา เป็นสมัยที่พระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรือง มากเป็นสมัยที่พระมหากษัตริย์เป็นผู้เลื่อมใสศรัทธาแก่กล้าทรงเป็นผู้นำของราษฎรในด้านการบุญการกุศล ทรงอุทิศเวลาเงินทองทุ่มเทในการก่อสร้างถาวรวัตถุ วัดวาในพระศาสนาและพากันเชื่อแน่อย่างมั่นคงในเรื่องการฝังทรัพย์ไว้ในพระศาสนาว่าเป็นมหากุศลอันสูงสุด เจดีย์ เป็นเจดีย์ทรงระฆังกลม มีอิทธิพลจากศิลปะพม่าแบบพุกาม ต่อมาได้มีการบูรณะในสมัยพระเมืองแก้ว การบูรณะครั้งหลังสุดเป็นการปรับปรุงยอด ให้เป็นแบบศิลปะพม่ายุคหลัง ใต้องค์เจดีย์มีกรุ และภาพจิตรกรรมฝาผนังประดับเท่าที่ปรากฏเหลืออยู่ เป็นภาพดอกไม้ใบไม้ และสัตว์ ซึ่งน่าจะมีอิทธิพลผสมกันระหว่างศิลปะพม่า แบบพุกาม และจีน สันนิษฐานว่าเป็นภาพเขียนประมาณพุทธศตวรรษที่ 21 วัดอุโมงค์ขึ้นทะเบียนโบราณสถาน เมื่อปี พ.ศ. 2478และกำหนดขอบเขต เมื่อปี พ.ศ. 2523

The post วัดอุโมงค์ (สวนพุทธธรรม) ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

วัดบวกครกน้อย สร้างขึ้นเมื่อประมาณปีพุทธศักราช 2345 จากหลักฐานจารึกที่ปรากฏในคัมภีร์ตำนานใบลานเก่า ตั้งอยู่เลขที่ 60 หมู่ที่ 2 ตำบลหนองป่าครั่ง อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เดิมวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 56 ตารางวา ต่อมาขยายขนาดพื้นที่อีกประมาณ 2 ไร่ รวมทั้งสิ้นมีเนื้อที่ทั้งหมด 7 ไร่ วัดบวกครกน้อยมีชื่อเรียกทั้งหมดด้วยกัน 4 ชื่อ เรียกชื่อวัดตามลักษณะลักษณะการตั้งอยู่ของภูมิประเทศ การตั้งอยู่ของชุมชน ตามลำดับเหตุการณ์ ความเหมาะสมของสภาพภูมิศาสตร์ดังต่อไปนี้ 1. วัดหัวดง เดิมก่อนที่จะมีการก่อสร้างวัดนั้นสภาพภูมิศาสตร์แถบนี้มีลักษณะเป็นบริเวณป่าดงพงพี หนาทึบ ที่อาศัยและใช้เป็นเส้นทางผ่านไปสู่ดอยสุเทพของสัตว์ป่านานาชนิดดังที่เรียนกันว่า ป่าช้าง ทางเสือ 2. วัดบวกครกน้อย (นามปัจจุบัน) เหตุที่ชื่อวัดบวกครกน้อยเพราะเป็นวัดที่แยกออกมาสร้างใหม่จากวัดเดิมคือวัดบวกครกหลวงซึ่งเป็นวัดที่เป็นพี่เป็นน้องกันตั้งอยู่ด้านละฟากของถนนด้านทิศเหนือคือวัดบวกครกน้อย ส่วนทางด้านทิศใต้คือวัดบวกครกหลวง โดยมีสภาพพื้นที่เป็นแอ่งลึกมีลักษณะคล้ายกับก้นครกและเป็นท้องทุ่งนากระจัดกระจายอยู่โดยทั่วไปซึ่งเต็มไปด้วยที่นอนพักผ่อนของวัว ควาย ในชุมชนที่เรียกว่า ปรัก (ภาคกลาง) ส่วนทางภาคเหนือเรียกว่า บวก จึงเรียกบริเวณแถบนี้ตามลักษณะทางภูมิศาสตร์ของสภาพแวดล้อมว่า บวกครก อันเป็นเหตุที่มาของชื่อวัด 3. วัดบวกครกริมคาว บริเวณหมู่บ้านมีแม่น้ำสายใหญ่ไหลผ่านผ่ากลางหมู่บ้านซึ่งประชาชนได้ตั้งบ้านเรือนอยู่ริมสองฟากฝั่งแม่น้ำและแม่น้ำสายนี้มีชื่อว่า แม่น้ำคาว ในภาษาเหนือเรียกว่า น้ำแม่คาว การขานนามชื่อวัดจึงพ้องกับแม่น้ำสายใหญ่ที่ไหลผ่านผ่ากลางหมู่บ้านนั้นคือ แม่น้ำคาว ชาวบ้านจึงเรียกชื่อวัดโดยมีคำสร้อยของวัดตามชื่อแม่น้ำซึ่งเป็นจุดภูมิศาสตร์ที่ตั้งจึงเรียกชื่อวัดตามแม่น้ำว่า วัดบวกครกริมคาว 4. วัดบวกครกปลายทาง เหตุมาจากการก่อสร้างทางรถไฟสายเหนือ กรุงเทพ – เชียงใหม่ มาสิ้นสุดปลายทางรางชานชาลาใกล้กับวัดประมาณ 1.3 กิโลเมตรจากวัดชาวบ้านในหมูบ้านและในละแวกใกล้เคียงจึงเรียกขานและเอาคำว่า ปลายราง มาต่อชื่อท้ายวัดเป็นคำสร้อยตามเหตุการณ์สภาพแวดล้อมที่เกิดขึ้นในชุมชนอันเป็นเหตุมาจากการก่อสร้างทางรถไฟสายเหนือ กรุงเทพ – เชียงใหม่ มาสิ้นสุดปลายทางรางชานชาลาใกล้กับวัด จึงเรียกชื่อว่า วัดบวกครกปลายราง

งานสถาปัตยกรรม
1 พระธาตุ เจดีย์บวกครกน้อย วัดบวกครกน้อยมี พระธาตุ เจดีย์บวกครกน้อย เป็นปูชนียสถานที่สำคัญถูกก่อสร้างมาพร้อมกับการสร้างวัดมานานนับอายุได้ 202 กว่าปีแล้ว แต่พระธาตุเจดีย์ที่เห็นอยู่ปัจจุบันเป็นพระธาตุเจดีย์องค์ใหม่ที่ถูกสร้างครอบพระธาตุเจดีย์องค์เดิมไว้ภายใน สร้างเมื่อปี พุทธศักราช 2458 เป็นพระธาตุเจดีย์ศิลปะล้านนา ทรงระฆังคว่ำ ในสาขาช่างสกุลลำพูน
2 พระอุโบสถ พระอุโบสถเป็นศาสนสถานถาวรวัตถุภายในวัดบวกครกน้อยสร้างขึ้นเมื่อประมาณปีพุทธศักราช 2527 หลังจากได้รับวิสุงคามสีมาอนุญาต
3 วิหาร วิหาร หลังเดิมของวัดบวกครกน้อยถูกรื้อถอนแล้วสร้างวิหารหลังใหม่สร้างขึ้นเมื่อประมาณปีพุทธศักราช 2536 วิหารหลังใหม่ในปัจจุบันเป็นวิหารศิลปะล้านนาก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อปีพุทธศักราช 2540 รวมระยะเวลาในการก่อสร้างทั้งสิ้น 9 ปี ด้วยแรงศรัทธาของชาวบ้านตำบลหนองป่าครั่งและพุทธศาสนิกชนโดยทั่วไป

The post วัดบวกครกน้อย ตำบลหนองป่าครั่ง อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

วัดหนองป่าครั่งเป็นวัดขนาดเล็ก ไม่ปรากฏปีที่สร้างแต่สันนิษฐานน่าจะประมาณ พ.ศ.2395 และเจ้าอาวาสส่วนใหญ่มาจากวัดสันป่าข่อย โดยรูปแรกเท่่าที่ทราบนามชื่อ พระปัญญา ได้รับอาราธนามาปฏิสังขรณ์ ซึ่งในขณะนั้นเข้าใจว่าเป็นวัดร้าง และได้รับการ บูรณะ ปฏิสังขรณ์จากรูปต่อๆมาจนถึงรูปปัจจุบันคือท่านพระครู สุพัฒนกิจโสภณและดำรงค์ตำแหน่งรองเจ้าคณะตำบลท่าศาลา-หนองป่าครั่ง นอกจากนี้ทางวัดยังมีกู่อัฐิครูบาเจ้าศรีวิชัย ประดิษฐานอยู่หลังอุโบสถ ซึ่งขอแบ่งมาจากวัดสวนดอก อ.เมือง จ.เชียงใหม่ เมื่อวันที่ 7 กรกฏาคม 2549 โดยการนำของ พระอธิการ อินสม โสรโต เจ้าอาวาสในขณะนั้นกับผ้าขาวดวงตา และมีการกำหนดให้มีประเพณีสรงน้ำพระธาตุและกู่อัฐิครูบาเจ้าศรีวิชัยในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 9 เหนือ ของทุกปี

ลำดับเจ้าอาวาส:
1. พระปัญญา ( ไม่ทราบฉายา ) มาจากสำนักวัดสันป่าข่อย
2. พระคำฝน ,,
3. พระอิ่นแก้ว ,,
4. พระบุญหลง ,,
5. พระบุญมา ,,
6. พระเมืองใจ๋ ,,
7. พระอธิการอินสม โสรโต ( สุยะใจ ) – ถึง พ.ศ. 2492
8. พระอธิการอินทร ธมฺมวงฺโส ( วุฒศิเฟย ) 2492 ถึง พ.ศ. 2497
9. พระอธิการสมบูรณ์ สุภทฺโท ( ต่ำแก้ว ) 2497 ถึง 26 มิถุนายน 2509
10. พระอธิการบุญทา สิริจนฺโท ( ศรีพิมพ์ชัย ) 26 มิถุนายน 2509 ถึง 19 มิถุนายน 2520
11. พระอธิการอนุกูล อุคฺคเตโช ( กันทะวงศ์ ) 19 มิถุนายน 2520 ถึง 9 มิถุนายน 2525 1
2. พระบุญชัย ธมฺมาลโย ( ชัยคำ ) 9 มิถุนายน 2525 ถึง 3 ตุลาคม 2525 1
3. พระสินธุ์สวัสดิ์ ภูริวฑฺฒโน ( ตุ่นแก้ว ) 3 ตุลาคม 2525 ถึง 26 กรกฎาคม 2526 1
4. พระอธิการสุทัศน์ กุลวฑฺฒโน ( เกษพรม ) 26 กรกฎาคม 2526 ถึง ปัจจุบัน

The post วัดหนองป่าครั่ง ตำบลหนองป่าครั่ง อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

เมื่อประมาณปี พ.ศ.2412 ได้มีพระภิกษุที่จำพรรษาที่วัดเมืองสาตรหลวงได้ย้ายมาจำศีล ณ บริเวณวัดเมืองสาตรน้อยในปัจจุบันซึ่งในขณะนั้นเป็นทุ่งนา ต่อมาในปี 2430 พ่อหนานหล้าได้ถวายที่ดินผืนดังกล่าวนี้พร้อมทั้งได้สร้างกุฏิถวายให้เป็นที่จำศีลภาวนาแก่พระภิกษุที่ย้ายมา ณ ที่นี้ หล้า เป็นผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด

ลำดับเจ้าอาวาส:
รายนามเจ้าอาวาส 1. พระอธิการธิ (อดีตผู้รั้งเจ้าคณะแขวงฝาง)
2. พระอธิการอิ่นแก้ว ฉายา จนฺทวํโส
3. พระอธิการบุญปั๋น
4. พระอธิการแสน
5. พระอธิการบุญปั๋น
6. พระอธิการธน
7. พระอธิการบุญทา
8. พระอธิการภิญโญ

งานสถาปัตยกรรม
1 พระวิหาร สร้างเสร็จเมื่อปี 2549
2 ศาลาการเปรียญ สร้างเสร็จเมื่อปี 2545
3 กุฏิสงฆ์ มี 2 หลัง
4 อาคารเอนกประสงค์
5 หอระฆัง

The post วัดเมืองสาตรน้อย ตำบลหนองหอย อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

ตามหลักฐานที่ปรากฏในหนังสือตำนานเชียงใหม่ วัดเมืองสาตรหลวง สร้างขึ้นประมาณ ปี พ.ศ.2412 โดยมีพระอธิการเทพ อินฺทปญฺโญ อดีตเจ้าอาวาสรูปแรกและท้าวเขื่อนคำเป็นผู้สร้างขึ้น

ลำดับเจ้าอาวาส:
รายนามเจ้าอาวาสเรียงตามลำดับต่อไปนี้ 1. พระอธิการเทพอินฺทปญฺโญ พ.ศ. 2412 – 2440
2. พระอธิการอินตา ปญฺญาวุฑฺโฒ พ.ศ. 2440 – 2475
3. พระอธิการคำขนฺติโก พ.ศ. 2475 – 2485
4. พระอธิการจันทร์ทิพย์ สุธมฺโม พ.ศ. 2485 – 2490
5. พระมหาวิสิทธิ์ ปุญฺญลาโภ (ป.ธ. 4) พ.ศ. 2490 – 2505
7. พระมหาบุญตันธนญฺชโย (ป.ธ. 4)พ.ศ. 2505 – 2516
8. พระครูรัตนชัยธรรม(ชัยรัตน์ ชยธมฺโม)พ.ศ. 2516 – ปัจจุบัน

งานสถาปัตยกรรม
1 พระวิหาร วิหารและเจดีย์นั้นสร้างเมื่อ พ.ศ. 2412 สมัยพระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ โดยมีพระอธิการเทพ และท้าวเขื่อนคำเป็นผู้ดำเนินการสร้าง มีขนาดความกว้าง 8 เมตร ความยาว 20 เมตร มีลักษณะทรงล้านนา ก่อด้วยอิฐถือปูน เสาไม้สักเขียนลายทอง ฝาผนังเขียนภาพจิตรกรรมโบราณ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับพุทธประวัติและพระเวสสันดร หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผา
2 พระอุโบสถ สร้างเมื่อปี 2521 ทรงล้านนา ก่ออิฐถือปูน
3 หอไตร สร้างเมื่อปี พ.ศ.2542 ทรงล้านนาประยุกต์ 2 ชั้น ชั้นล่างก่อด้วยอิฐถือปูน ชั้นบนไม้สัก ประดับลายปูนปั้น

[iggetimage type=”tags” tag=”%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%A7%E0%B8%87″ limit=”10″]
[iggetimage type=”locations” tag=”453979914950475″ limit=”10″]
[iggetimage type=”locations” tag=”233326510869343″ limit=”10″]

The post วัดเมืองสาตรหลวง ตำบลหนองหอย อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

วัดศรีบุญเรือง ชาวบ้านเรียกกันว่า วัดโรงวัว หรือวัดบ้านโรงวัว สร้างในสมัยพ่อขุนเม็งรายมหาราช ราว พ.ศ. 1832 หลังจากสร้างสะพานข้ามแม่น้ำปิงแห่งแรก เพื่อเป็นอนุสรณ์ในการสร้างสะพานข้ามน้ำปิง พ่อขุนเม็งรายได้ปลอมเป็นชาวบ้านเสด็จมาประทับ ณ ริมฝั่งน้ำปิงใกล้ตลาดสดเวียงกุมกาม มีพ่อค้าแม่ค้าพายเรือทวนน้ำมาจับจ่ายซื้อของบริเวณตลาด แล้วพายเรือจะขึ้นฝั่ง ทอดพระเนตรเห็นชาวบ้านที่เป็นแม่ค้าพ่อค้าที่มาจับจ่ายซื้อของบริเวณตลาดซึ่งกำลังจะพายเรือจะขึ้นฝั่งเรือเกิดคว่ำทำให้พ่อค้าแม่ค้าตายหลายคน จึงดำริสร้างสะพานข้ามแม่น้ำปิงจากฝั่งทิศตะวันตก มาทิศตะวันออกของเวียงกุมกาม ต่อมาพ่อขุนเม็งรายจึงได้สร้างวัดบ้านโรงวัวขึ้นราว พ.ศ. 1832 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1850 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 5 เมตร ยาว 8 เมตร

ลำดับเจ้าอาวาส:
เจ้าอาวาสที่ทราบนามคือ
1. พระอธิการคำ ญาณวิชโยและ
2. พระครูสุเทพสิทธิคุณ (พ.ศ. 2512 จนถึงปัจจุบัน)

The post วัดศรีบุญเรือง ตำบลหนองหอย อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

วัดสันป่าเลียงได้ก่อตั้งขึ้นมาเมื่อประมาณปีพุทธศักราช 2353 โดยมี ท่านครูบาธรรมธิ เป็นประธานสงฆ์ เป็นผู้ก่อตั้งวัด

ลำดับเจ้าอาวาส:
รายนามเจ้าอาวาส

1. ครูบาธรรมธิ
2. ครูบาบุญถึง คนฺโธ (พระครูสุวัฒน์วรคุณ )
3. พระอธิการจันทร์แก้ว กมฺมสุทโธ
4.พระครูสถิต สุตาภรณ์ (ปัจจุบัน)

[iggetimage type=”locations” tag=”547088385″ limit=”15″]

The post วัดสันป่าเลียง ตำบลหนองหอย อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

วัดท่าหลุก ก่อสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ.2319 ปัจจุบันวัดท่าหลุกแห่งนี้มีอายุประมาณ 232 ปี

The post วัดท่าหลุก ตำบลสันผีเสื้อ อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

วัดเสาหิน ไม่ปรากฎหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง และสร้างเมื่อใด

ลำดับเจ้าอาวาส:
พระอธิการบุญส่ง กนฺตธมฺโม (ปัญญา) เกิดวันที่ 30 มิถุนายน 2512 รับตำแหน่งเจ้าอาวาสเมื่อวันที่ 11 กันยายน 2541

งานสถาปัตยกรรม
1 พระเจดีย์ บูรณะครั้งสุดท้ายเมื่อปี 2529 ศิลปะแบบพม่า
2 พระอุโบสถ สร้างสมัยพญาสามฝั่งแกน บูรณะครั้งสุดท้ายเมื่อปี 2551 รูปทรงล้านนาผสมศิลปะแบบพม่า
3 พระวิหาร วิหารหลวงก่อสร้างเมื่อใดไม่ทราบชัดเจน ได้รับการบูรณะปรับปรุงมาเป็นระยะๆ ครั้งสุดท้ายได้รับการบูรณะเมื่อปี 2552 โดยกรมศิลปกรณ์ รูปทรงแบบล้านนา โดยมีราวบันไดเป็นรูปนกการเวก

The post วัดเสาหิน ตำบลหนองหอย อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.