ที่ตั้ง : วัดชมพู ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ 50300
วัดชมพู ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ วัดราษฏร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2445 ได้รับพระราชทานพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2325

ประวัติวัดชมพู
วัดชมพู ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ ตั้งอยู่ที่ ถนนช้างม่อยเก่า ซ.1 ในอดีต การขึ้นไปไหว้สาพระบรมธาตุดอยสุเทพ เป็นเรื่องยากลำบากแสนเข็ญ เนื่องจากยังไม่มีรถ ไม่มีถนน วัดชมพูจึงสร้างพระเจดีย์จำลองพระเจดีย์ของวัดพระธาตุดอยสุเทพ ชนิดที่เหมือนกันจนแทบแยกแยะไม่ออก เพื่อให้พุทธศาสนิกชนที่ไม่สามารถขึ้นไปดอยสุเทพ ได้มานมัสการบูชาได้ที่วัดแห่งนี้แทน

วัดใหม่พิมพาได้ถูกเปลี่ยนมาเป็น วัดชมพู นั้นเริ่มตั้งแต่สมัยพระเจ้ากาวิละบรมราชาธิบดีฯ พระเจ้าประเทศราชแห่งนครเชียงใหม่ที่ 1 สมัยรัตนโกสินทร์ได้ทรงปราบศัตรู หมู่พม่าข้าศึกออกจากเมืองแล้วจึงเสด็จเข้าเสวยเมือง

ครั้งนั้นได้เชิญพระอาจารย์ผู้ฉมังเวทชื่อครูบาชมพู ติดตามมาในครั้งนั้นแต่พระอาจารย์ไม่ยอมเข้าเมือง ขอพำนักรักษาพระนครอยู่ ณ วัดใหม่พิมพา ซึ่งวัดนี้เคยเป็นที่ตั้งกองบัญชาการรบของแม่ทัพพม่ามาแต่เดิม เป็นการข่มขวัญพวกพม่าข้าศึก

ต่อมาผู้คนเรียกขานว่า วัดครูบาชมพู และในที่สุดกลายเป็นวัดชมพูมาจนทุกวันนี้

ครูบาแฮดอดีตเจ้าอาวาสเคยเล่าให้ฟังว่าพวกพม่าข้าศึกเอาไม้พาดระหว่างพระนาสา(บ่า)พระพุทธรูปในวิหารหลวงกับขอบขันเรือนธาตุ ใช้เป็นที่ตั้งปืนใหญ่ยิงทำลายกำแพงเมือง เป็นสาเหตุหนึ่งทำให้พระธาตุเอียงทรุด

กล่าวกันว่าเมื่อประมาณ 100 ปีเศษ มานี้ยังมีคนเคยเห็นร่องรอยแนวกำแพงแก้วและที่ตั้งเสาฉัตร 4 มุม พระธาตุเช่นเดียวกับพระธาตุดอยสุเทพ ถึงแม้จะได้รับการบูรณะซ่อมแซมเป็นบางครั้งแต่ก็เป็นแต่เพียงเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าจะแข็งแรงมั่นคงต่อไปในวันข้างหน้า เช่น ศูนย์กลางยอดเริ่มเอียง และบางส่วนทรุดเล็กน้อย ทั้งนี้ด้วยแกนในพระธาตุเจดีย์ทำด้วยดินเหนียว ทำให้ข้างในบางแห่งเป็นโพรงลึก เสี่ยงแก่การพังทลายโดยง่าย

ดังนั้น ทางคณะกรรมการวัดโดยมีพระครูพิพัฒน์สมาจาร
เจ้าอาวาสเป็นประธานลงมติ ที่จะทำการบูรณะ ปฏิสังขรณ์โดยรีบด่วน งานบูรณะปฏิสังขรณ์เจ้าอาวาสและคณะกรรมการวัดได้มีหนังสือถึงผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ ขอยืมตัวนายนัฎจักร ณ เชียงใหม่ ผู้เชี่ยวชาญการสอนศิลปไทยระดับ 9 โดยผ่านกระทรวงศึกษาธิการ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตเพาะช่าง มาควบคุมดูแลและออกแบบเขียนแบบมีทั้งงานซ่อมและสร้างเสริมเพิ่มส่วนที่ขาดหายไปให้ครบบริบูรณ์ตามรูปแบบอย่างมีหลักวิชาการและเหตุผลร่วมกับช่างฝีมือพื้นบ้านล้านนา ใช้เวลาทั้งหมด 9 ปีจึงแล้วเสร็จ

ข้อมูลจากเอกสารในงานฉลองพระธาตุ
ขอขอบพระคุณยายบุญ ผู้ให้ข้อมูล

เจ้าอาวาสวัดชมพู

พระครูพิพัฒน์สมาจาร ธมฺมวุฑโฒ มีลำดับชั้นสมณศักดิ์เป็น พระครูสัญญาบัตร เจ้าคณะตำบล ชั้นตรี ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็น เจ้าอาวาสวัดชมพู และยังดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าคณะตำบล (จต.) ประวัติด้านการศึกษาของพระครูพิพัฒน์สมาจาร ธมฺมวุฑโฒ พระครูพิพัฒน์สมาจาร ธมฺมวุฑโฒ เจ้าอาวาสวัดชมพู จบการศึกษาศึกษาระดับประถมศึกษาปีที่ 4 (ป.4)

ลำดับเจ้าอาวาสวัดชมพู

แผนที่วัดชมพู ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดใกล้เคียงวัดชมพู ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดชัยศรีภูมิ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดเชตวัน ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดอู่ทรายคำ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดหนองคำ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่

The post วัดชมพู ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

ที่ตั้ง : วัดชัยศรีภูมิ 437 ถนนวิชยานนท์ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ 50300
วัดชัยศรีภูมิ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ วัดราษฏร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1985 ได้รับพระราชทานพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2064

ประวัติวัดชัยศรีภูมิ

วัดชัยภูมิ์ เป็นหนึ่งในวัดสำคัญของเมืองเชียงใหม่ซึ่งตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเชียงใหม่ วัดนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นศรีของเมืองตามหลักทักษาเมืองโบราณประเพณีเจ้านายก็ดี ประชาชนก็ดี มีความเชื่อว่า เมื่อต้องการสะเดาะเคราะห์ให้ไปท่าแม่น้ำปิง หน้าวัดชัยศรีภูมิ์ จึงจะหมดเคราะห์ภัยทุกข์โศกโรคภัยทั้งปวง และจะได้รับความสุข ไม่โศกเศร้า สมนามของวัดอีกชื่อหนึ่ง คือ วัดอโสการาม แปลว่า อารามที่ไม่เศร้าโศก และวัดนี้เคยเป็นที่ประดิษฐานพระไม้แก่นจันทน์แดงซึ่งพระเจ้าปเสนทิโกศลสร้างถวายแด่พระพุทธเจ้าในสมัยพุทธกาลอีกด้วย วัดชัยภูมิ์ เป็นชื่อที่ใช้อย่างเป็นทางการในปัจจุบันแล้ว ยังมีชื่อเรียกอย่างอื่นอีก ได้แก่ วัดปันต๋าเกิ๋น วัดศรีภูมิ์ วัดอโสการาม ซึ่งแต่ละชื่อนั้นมีความหมายเฉพาะตัวและสามารถชี้ถึงความเป็นมาและความสำคัญดังนี้

วัดชัยศรีภูมิ สร้างขึ้นราว พ.ศ.1985-2000 สมัยรัชการของพระเจ้าติโลกราช กษัตริย์แห่งเมืองเชียงใหม่ ซึ่งมีทหารชื่อ ปันต๋าเกิ๋น เป็นประธานการสร้าง จึงเรียกชื่อวัดนี้ว่า วัดปันต๋าเกิ๋น ต่อมาคนทั่วไปเรียกวัดนี้ว่าวัดชัยศรีภูมิเพราะ อยู่ใกล้กับแจ่งศรีภูมิ สาเหตุที่สร้างวัด เพื่อเป็นศรีเมืองเชียงใหม่ ตามทักษาเมืองจาตุรงคทิศ ต่อมาในสมัยพระเมืองแก้ว ครองราชย์ปีจุลศักราช 883ตัวหรือพ.ศ.2064 เจ้านายผู้ครองทางภาคกลางได้ส่งราชสาสน์มายังพระเมืองแก้ว เพ่อผูกไมตรีจิตกับฝ่ายเชียงใหม่ ทั้งนี้เนื่องจาก ทางภาคกลางรู้กิตติศัพท์อันศักดิ์สิทธิ์ของพระไม้แก่นจันทร์แดง ซึ่งพระเจ้าปเสนทิโกศล ทรงสร้างถวายก่อนพระพุทธเจ้าจะทรงปรินิพพาน7ปี จึงได้เกิดศรัทธาความเชื่อ ความเลื่อมใสยิ่งนักปราณนาเพื่อสักการบูชา จึงส่งเครื่องสักการบูชามาถวาย 3 อย่าง คือ 1.เครื่องสักการบูชาถวายพระไม้แก่นจันทร์แดง 2. เครื่องสักการบูชาพระสิงห์ 3. เครื่องสักการะบูชาถวายพระแก้วขาววัดเชียงมั่น

วัดปันต๋าเกิ๋นเป็นชื่อรียกที่นิยมเรียกกันมาในหมู่คนที่มีอายุราวห้าสิบปีขึ้นไป มากกว่าที่จะเรียกวัดชัยศรีภูมิ์ เนื่องจากวัดปันต๋าเกิ๋นนี้มีประวัติศาสตร์ตามคำบอกเล่าของคนเฒ่าคนแก่ สืบ ๆ ต่อกันมา จนถึงในยุคปัจจุบัน ซึ่งพระครูสุธรรมาลังการเจ้าอาวาสวัดชัยศรีภูมิ์ รูปปัจจุบัน ได้รับการบอกเล่าจากคณะศรัทธาวัดชัยศรีภูมิ์เมื่อครั้งสมัยที่ท่านยังเป็นสามเณร ประมาณ ปี พ.ศ. ๒๕๒๐ มีคณะศรัทธาของวัดได้แก่ พ่อหนานหมา ช้างม่อย พ่อหนานอ่องคำ คำลือ พ่อสว่าง สุวรรณรัตน์ พ่อส่วย สุวรรณ พ่อหนานศรีโบ อรุณสิทธิ์ ได้กล่าวถึงความเป็นมาของคำว่าปันต๋าเกิ๋นดังนี้

ในอดีตกาลนานมาก ที่บริเวณนี้เป็นเมือง ๆ หนึ่งเหมือนกัน มีพระราชาปกครองบ้านเมือง วันหนึ่งพระฤๅษีซึ่งอยู่บนดอยสุเทพได้ส่องทิพยญาณลงมามองเห็นเมืองมีความแปลกประหลาดเพราะ “กลางคืนก็เป็นควัน กลางวันก็เป็นเปลว” จึงรู้ว่าอันตรายจะเกิดขึ้นกับบ้านเมืองแน่นอน ได้เหาะลงมาบอกแก่ชาวเมืองว่าอีกสามปี จะเกิดแผ่นดินไหวและเมืองถล่ม

สาเหตุที่เป็นเช่นนี้ เพราะพระราชาผู้ปกครองแผ่นดินขาดทศพิธราชธรรม ตัดสินความไม่เที่ยงตรงตามความเป็นจริง พระองค์ได้ตัดสินคดีความของย่าแม่หม้ายผัวตายละคนหนึ่ง ซึ่งมีลูกเป็นคนอกตัญญูได้ตีแม่ทุกวันจนได้รับความบอกช้ำ แม่ได้เข้าปากตีกลองร้องทุกข์ขอพระราชาที่ลูกได้ตีแม่พระองค์เมื่อจะตัดสินคดีความจึงให้เสนา อมาตย์ให้หาระฆังมาด้วย ครั้นได้แล้วในวันตัดสินจึงให้เสนา อมาตย์ตีระฆังแล้วถามว่า เมื่อตีระฆังแล้วเป็นอย่างไรบ้าง ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า “ม่วนดี เจ้าคะ” พระองค์จึงอาศัยเหตุ การตีระฆังนี้ตัดสินความว่า การที่ระฆังดีนั้นก็อาศัยลูกดีตีแม่จึงดังดี เหตุที่ลูกได้ตีแม่นั้นก็ไม่ผิดอะไร เพราะลูกตีแม่ก็ถือว่าลูกมีความสุขดี จึงไม่ผิดกฎหมายอันใด

หลังจากที่ตัดสินคดีความแล้วย่าแม่หม้ายก็เดินกลับบ้านจึงได้ยินเสียงคลืนโครมโกลาหลกึกก้องนางจึงได้เหลียวไปดูพบว่าปราสาทราชวังล่มลงไปในดินเป็นหนองน้ำ ณ บริเวณที่นางเหลียวมองนั้น ปัจจุบันเรียกว่าวัดนางเหลียวอยู่ในบริเวณโรงเรียนยุพราช ตรงที่ตั้งปราสาทราชวังได้จมลงไปไกลายเป็นหนองน้ำ (ปัจจุบันยังปรากฏร่องรอยอยู่เรียกว่าบ้านหนองหล่มอยู่หลังวัดด้านทิศใต้ของวัดชัยศรีภูมิ์) เหลือแต่บริเวณวัดซึ่งเป็นเกาะโผล่เหนือพ้นน้ำมา หลังจากเมืองจมหายไปแล้ว พระฤๅษีจึงอยากรู้ว่าพระราชาและชาวเมืองจมหายไปลึกมากเท่าใด จึงได้เหาะลงมาท่าน้ำเพื่อถ่อแพ (ปัจจุบันเรียกว่าท่าแพ) มายังเกาะที่เป็นที่วัดชัยภูมิ์อยู่ในปัจจุบัน และได้ใช้ “เกิ๋น” ซึ่งมีความยาวขอซี่เกิ๋นถึงจำนวนปันซี่ หยั่งลงไปในหนองน้ำแต่เกิ๋นนี้ก็หยั่งไม่ถึงที่อยู่ของพระราชาและลูกอกตัญญูได้ ลงไปถึงแค่ปลายปราสาทของพญานาคเท่านั้น เพราะพระราชาอธรรมและลูกอกตัญญูอยู่ในนรกขุมที่ลึกที่สุด จึงยากที่พระฤๅษีจะช่วยขึ้นมาได้

ต่อมาเมืองนี้ก็ได้เจริญขึ้นอีกโดยเป็นที่อยู่ของหมู่ลัวะไป พอหมดยุคของลัวะแล้วอีกยาวนาน จนกระทั้งพระญามังรายจึงเริ่มสร้างเมืองเชียงใหม่ขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

ดังนั้น คำว่าปันต๋าเกิ๋น นี้จึงมาจาก ชื่อของ เกิ๋น ที่พระฤๅษีใช้หยั่งลงไปในหนองน้ำนั่นเอง

จากประวัติศาสตร์คำบอกเล่านี้ชี้ให้เห็นว่า คำว่า ปันต๋าเกิ๋น จึงเป็นชื่อที่เก่าแก่ที่สุด เพราะเป็นยุคก่อนการตั้งเมืองเชียงใหม่ในสมัยพรญามังราย

ส่วนอีกกระแสหนึ่งที่กล่าวถึง วัดปันต๋าเกิ๋น ได้สร้างโดยขุนนางระดับ “ยศนายปัน นายหมื่น” คือปันต๋าเกิ๋น เป็นผู้สร้างจึงเรียกว่า ปันต๋าเกิ๋น และสร้งในสมัยพระเมืองแก้ว (พ.ศ.๒๐๓๘-๒๐๖๘) แต่จากกการค้นหาเอกสารยังไม่พบว่าหลักฐานที่ชัดเจน ผู้สันนิษฐานอาจนำคำว่าปันต๋าเกิ๋นไปเปรียบเทียบกับวัด ซึ่งมีชื่อที่ขึ้นต้นด้วยคำว่า ปัน นำหน้า เช่น ปันแหวน ปันอ้น ปันเตา มาเทียบเคียงและสันนิษฐานขึ้นมาแต่ผู้เรียบเรียงตั้งข้อสังเกตว่า คำว่า ต๋าเกิ๋น ไม่น่าจะเป็นชื่อคนได้ ดังนั้น ปันต๋าเกินน่าจะมาจากชื่อของเกิ๋นมากกว่า

วัดชัยศรีภูมิ์ หรือวัดศรีภูมิ์ ได้รับการยกย่องให้เป็นศรีเมืองเชียงใหม่ เริ่มตั้งแต่สมัยพระญามังรายตั้งเมืองเชียงใหม่ ในปี จ.ศ. ๖๒๓ หรือ พ.ศ. ๑๘๐๕ เนื่องจากบริเวณทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเชียงใหม่ถูกให้เป็นศรีของเมือง เริ่มตั้งแต่พระญามังรายปรึกษากับพระญางำเมืองและพระญาร่วงเพื่อตั้งหอนอนและคุ้มน้อยแล้ว จากตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ ได้ระบุถึงทิศนี้ว่ามีความสำคัญ ๒ ประการคือ ประการที่หนึ่งเป็นที่ตั้งอยู่ของต้นไม้นิโครธซึ่งเป็นศรีของเมืองหรือไม้เสื้อเมืองเชียงใหม่ ดังปรากฏความว่า “. . . ในขณะนั้นยังมีหนูเผือกตัว ๑ ใหญ่เท่าดุมเกวียนมีบริวาร ๔ ตัว ลุกแต่ไชยภูมิออกไพหนวันออกช้วยใต้ เข้าไพสู่รูสู่อัน ๑ ในเคล้าไม้ ผักเรือก ไม้นิโครธ ก็ว่า เป็นคำม่านว่าไม้ผิงยอง บ่ไกลแต่ไชยภูมิเท่าใด พระญาทั้ง ๓ หันหนูเผือกเป็นอัจฉริยะ จึงพร้อมใจกันเอาเข้าตอกดอกไม้ไปบูชาพระญาหนูเผือกในเคล้าไม้นิโครธต้นนั้น ด้วยเข้าตอกดอกไม้อันใส่ไตรคำ แล้วก็หื้อล้อมรักษา หื้อดี ลวดปรากฏเป็นไม้เสื้อเมืองมาต่อเท้าบัดนี้แล” (ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่, ๒๕๓๘ : ๓๔)
ประการที่สอง บริเวณนี้เป็นที่ตั้งของหนองใหญ่ ซึ่งเป็น หนึ่งในชัยภูมิเจ็ดประการของการตั้งเมืองเชียงใหม่ของพระญามังราย ความว่า “. . . อัน ๑ หนองใหญ่มีวันออกช้วยเหนือแห่งไชยภูมิได้ชื่อว่า อีสาเนน สรา นรปูชา ว่าเป็นหนองใหญ่มีหนอีสาน ท้าวพระญาต่างประเทศจักมาบูชาสักการะมากนักเป็นไชยมังคละถ้วน ๖ แล” (ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่, ๒๕๓๘ : ๓๕)

ความสำคัญของไม้ศรีเมืองหรือไม้เสื้อเมืองนี้สืบต่อกันมายาวนาน จนกระทั้งถึง การครองราชย์ของพระญาติโลกกษัตริย์ราชวงค์มังราย (ระหว่าง พ.ศ. ๑๙๘๕-๒๐๓๑) ซึ่งมีเดชานุภาพมากเป็นที่เกรงขามแก่พระญาเจ้าเมืองทั้งหลายในขณะนั้นพระญาใต้ปรัมมราชาได้ส่ง หานพรหมสะท้านและชีมล่าน มาเป็นไส้ศึกสอดแนมถึงความมีอนุภาพของเมืองเชียงใหม่เพื่อจะทำลายล้าง ดังมีข้อความว่า “. . .หานพรหมสะท้านว่า ยังมีไม้นิโครธต้น ๑ เป็นสรีเมือง ตั้งอยู่หนอีสานแห่งเมืองชะแล ว่าอั้น ชีมล่านจึงว่า ตราบใดไม้ต้นนั้นบ่ฉิบหาย เมืองเชียงใหม่ก็ยังมีอนุภาพนักแล” (ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่, ๒๕๓๘ : ๗๕)

ต่อมาแผนการของชีมล่านได้สำเร็จลงโดยการทำให้พระญาติโลกเชื่อในสิปปะคุณของตน มีการขุดปราการเวียงซึ่งพระญามังรายได้สร้างไว้แล้วถมเวียงให้ราบเพียงดี ขุดไม้ทั้งหลายออกและตัดไม้นิโครธด้วย แล้วจึงให้ตั้งบ้านเรือนบริเวณนี้แล้วปลงสะนามว่า สรีภูมิ มีการสร้งประตูดินชื่อ ประตูสรีภูมิ และขัวสรีภูมิในปีนั้นด้วย (ประมาณ จ.ศ.๘๒๘ หรือ พ.ศ. ๒๐๑๐)

ส่วนหนองใหญ่นั้นเป็นที่ช้าง ม้า วัว ควาย ลงอาบกินตั้งแต่อดีตนั้นยังเป็นแหล่งรับน้ำจากคูเมืองเชียงใหม่ ทำให้น้ำไม่ท่วมตัวเวียง หนองน้ำขนาดใหญ่แห่งนี้ยังคงปรากฏในแผนที่ พ.ศ. ๒๔๔๓ ของเจมส์ แมคคาร์ธี ที่สำรวจครั้งเตรียมโครงการทางรถไฟสายเหนือ แผนที่ พ.ศ. ๒๔๔๗ ที่สำรวจครั้งจอมพลพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมหลวงนครไชยศรีสรุเดช เสด็จพักผ่อนพายเรือ ตกปลาและเก็บผักในหนองของคนในเมืองเชียงใหม่ ที่ยังคงอยู่ในความทรงจำของคนร่วมสมัยที่มีอายุประมาณ ๕๐ ปีขึ้นไป (สมโชติ อ๋องสกุล, ผังเมืองเชียงใหม่ในฐานะเมืองประวัติศาสตร์ที่มีชีวิต, ๒๕๓๙) ปัจจุบันมีการถมที่หนองใหญ่สร้างอาคารพาณิชย์และบ้านเรือนและสร้างถนนตัดผ่านสองสายคือถนนอัษฏาธรและถนนรัตนโกสินทร์

ดังนั้นการสร้างวัดขึ้นซึ่งอยู่บริเวณตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองซึ่งเป็น ศรีเมือง เพราะเป็นที่ตั้งของไม้เสื้อเมืองและหนองใหญ่ซึ่งเป็นหนึ่งในชัยภูมิของเมืองเชียงใหม่ จึงชื่อว่าวัดศรีภูมิสอดคล้องกับพื้นที่บริเวณวัดมากที่สุด วัดชัยศรีภูมิ์ได้รับการจัดให้เป็นศรีเมืองเชียงใหม่เพราะตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองตามหลักแนวคิดทักษาเมือง คู่กับการสร้างพระอาราม ๘ แห่งของนครเชียงใหม่ ตามพงศาวดารดังนี้

วัดอโสการาม : ที่ประดิษฐานพระไม้แก่นจันทน์แดงครั้งแรก

วัดชัยศรีภูมิ์ ได้ปรากฏชื่อวัด อีกหนึ่งชื่อคือ วัดอโสการาม จากหลักฐานในจากชินกาลมาลีปรกณ์ ซึ่งแปลโดย ร.ต.ท. แสง มนวิทูร (๒๕๑๐ : ๑๖๕) ได้กล่าวถึงวัดชัยศรีภูมิ์ตอนหนึ่ง ความว่า

“ต่อนั้นมา พระมหาเถรธรรมเสนาบดี อัญเชิญพระพุทธรูปแก่นจันทน์นั้นมาประดิษฐานบูชาในวัดอโสการาม (คือวัดศรีภูมิ) นอกกำแพงเมือง ทางด้านทิศตะวันออกนครเชียงใหม่ท่านประพันธ์ไว้เป็นคาถาแปลความว่า “พระพุทธรูปแก่นจันทน์ มาสู่เมืองเชียงใหม่ เมื่อปีจอ จุลศักราช ๘๔๐ เมื่อมาถึงเมืองเชียงใหม่ครั้งแรก อยู่ในวัดอโสการามอันประเสริฐและอยู่ได้ ๑๕ ปี เป็นรัชสมัยของพระเจ้าพิลกครองราชย์สมบัติ”

จากหลักฐานนี้แสดงให้เห็นว่าในช่วง จ.ศ. ๘๔๐ หรือ พ.ศ. ๒๐๒๒ นั้นปรากฏว่า มีวัด อโสการาม หรือ ศรีภูมิอยู่ก่อนแล้ว อาจสันนิษฐานได้วัดศรีภูมินี้สร้างขึ้นในสมัยของ พระเจ้าพิลก หรือ สร้างในสมัยของกษัตริย์ราชวงค์มังรายก่อนหน้านี้ก็เป็นไปได้

ประวัติการสร้างวัดศรีภูมิ์ยังไม่สามารถชี้ชัดลงได้ว่าสร้างขึ้นในสมัยไหน จากข้อมูลประวัติและความเป็นมาของวัดชัยศรีภูมิ์ข้างต้น สันนิษฐานได้ว่าวัดชัยศรีภูมิ์อาจสร้างมาตั้งแต่ จ.ศ. ๖๒๓ หรือ พ.ศ. ๑๘๐๕ สมัยเมื่อพระญามังรายเริ่มสร้างเมืองเชียงใหม่ก็เป็นได้ เพราะสถานที่บริเวณนี้ได้รับการยกย่องว่า เป็นศรีเมืองตั้งแต่สมัยนั้นแล้ว และได้ชื่อว่าวัดศรีภูมิ พร้อมกับชือวัดปันต๋าเกิ๋นตามตำนานดังกล่าว
ต่อมาอีกสองร้อยกว่าปี ในปี จ.ศ. ๘๔๐ หรือ พ.ศ. ๒๐๒๒ ในสมัยพระเจ้าดิลกยังพบว่า วัดชัยศรีภูมิ์ มีชื่อปรากฏว่า วัดอโสการาม เป็นที่ประดิษฐานพระไม้แก่นจันทน์ซึ่งมาถึงเชียงใหม่เป็นครั้งแรกและอยู่ได้ถึง ๑๕ ปี
กาลต่อมาเมื่อเชียงใหม่อยู่อยู่ภายใต้การปกครองของพม่าวัดอาจมีความทรุดโทรมลงไป และได้รับการบูรณะขึ้นมาใหม่เมื่อ พ.ศ. ๒๓๘๐ ในสมัยพระญาพุทธวงศ์ เจ้าหลวงเชียงใหม่คนที่ ๔ ซึ่งปกครองเชียงใหม่ระหว่าง พ.ศ. ๒๓๖๙-๒๓๘๙ ปรากฏหลักฐานการบูรณะซึ่งบันทึกไว้โดยครูบาโสภาเถิ้ม วัดแสนฝาง ดังนี้
จุลศักราชได้ ๑๑๙๙ ตั๋ว ปีเมืองเร้า (หรือ พ.ศ. ๒๓๘๐ ปีระกา) ฉศก เดือน ๕ เหนือแรม ๓ ค่ำ หลักจากแผ้วถางสะอาดเรียบร้อยดี พระสงฆ์เข้าปริวาสกรรมเป็นปฐมก่อนโดยการนำของ ครูบาราชครูเจ้าหรือพระราชครู
จุลศักราชได้ ๑๒๐๒ ตั๋ว ปีกดไจ้ (หรือ พ.ศ. ๒๓๘๔ ปีชวด) โทศก ออก ๑๓ ค่ำ ปกอุโบสถวัดปันต๋าเกิ๋น ชัยศรีภูมิ์นั้น
จุลศักราชได้ ๑๒๐๔ ตั๋ว ปีเต่ายี (หรือ พ.ศ. ๒๓๘๖ ปีขาล) จัตวาศก เดือน ๕ เหนือ เพ็ญฉลองอุโบสถและบวชพระนอนเจ้า วัดชัยศรีภูมิ์
จุลศักราชได้ ๑๒๐๕ ตั๋ว ปีก่าเหม้า (หรือ พ.ศ. ๒๓๘๗ ปีเถาะ) เบญจศกเดือน ๘ เหนือ ออก ๑๐ ค่ำ ปกโฮง วัดชัยศรีภูมิ์
จุลศักราชได้ ๑๒๑๘ ตั๋ว ปีรวายสี (หรือ พ.ศ. ๒๔๐๐ ปีมะโรง) อัฏฐศก เดือน ๔ เหนือ  ออก ๔ ค่ำ เม็งวันพุธ ปกโฮง วัดชัยศรีภูมิ์

งานศิลปกรรม
1 พระประธานในอุโบสถ เป็นพระนอนปางไสยาสน์
2 วิการวัดชัยศรีภูมิ เป็นวิหารไม้ทั้งหลังเรียกว่า”วิหารพระเจ้าทันใจ”
3 กุฏิทั้ง4หลัง เป็นที่ประดิษฐานของพระไจยขี้เหมี้ยงหรือพระเจ้าแสนไจยและพระไม้แก่นจันทร์แดง

เจ้าอาวาสวัดชัยศรีภูมิ
พระอธิการคงทอง สุธัมโม พ.ศ.2524-ปัจจุบัน

ลำดับเจ้าอาวาสวัดชัยศรีภูมิ
ลำดับเจ้าอาวาส:
สมันราชวงศ์เม็งราย พ.ศ.1840-2101 ไม่ทราบนาม สมัยรัตนโกสินทร์ พ.ศ.2325-ปัจจุบัน พอทราบดังนี้
ครูบาราชครูเจ้า พ.ศ. 2398-2401
ครูบาโสภา พ.ศ.2402-2444
ครูบาอภิวงศ์บุญมี พ.ศ.2445-2479
พระอุ่น พระตี๊บ พระนุ พระก้ำ พระบุญจู พระบุญชื่นและอธิการเล็ก พ.ศ.2513-2516
พระอธิการ สุชิน ปสันนจิตโต พ.ศ.2518-2524
พระอธิการคงทอง สุธัมโม พ.ศ.2524-ปัจจุบัน

แผนที่วัดชัยศรีภูมิ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดใกล้เคียงวัดชัยศรีภูมิ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดล่ามช้าง ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดเชียงมั่น ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดป่าเป้า ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดชมพู ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่

The post วัดชัยศรีภูมิ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

ที่ตั้ง : วัดเชตวัน 314 ถนนถนนท่าแพ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ 50300

วัดเชตวัน ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ วัดราษฏร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2440 ได้รับพระราชทานพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2446

ประวัติวัดเชตวัน

วัดเชตวัน หมายถึง วัดที่อยู่ในป่าเล็ก ๆ มีเนื้อที่ ๒ ไร่ ๓ งาน ๗๓ ตารางวา ตั้งอยู่ตรงข้ามฟากถนนกับวัดมหาวัน ซึ่งวัดมหาวันอยู่ทางทิศใต้ของวัดเชตวัน วัดมหาวัน หมายถึง วัดที่อยู่ในป่าใหญ่ นักโบราณคดีสันนิษฐานว่า วัดสองแห่งนี้สร้างขึ้นพร้อมกัน ตามคำสือต่อกันมาว่า “ วัดมหาวันผู้เป็นพี่สร้างวัดเชตวันผู้เป็นน้องสร้าง “ วัดเชตวันสร้างขึ้นสมัยราชวงศ์มังราย แต่ครั้งเมืองเชียงใหม่เป็นราชธานี มีอายุนานหลายร้อยปี พึ่งได้รับราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๖๖ สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ต่อมาพระสงฆ์ก็ผูกพัทธสีมาครอบวิหาร ที่วัดเชตวันนี้ไม่มีอาคารและ อุโบสถต่าง ๆ เนื่องจากวัดมีเนื้อที่บริเวณคับแคบ หลักฐานบันทึกในสมุดข่อยสมัย “ พระเจ้าวิชิตถาวิโลรสสุริยวงศ์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ ๘ “ ระหว่าง พ.ศ. ๒๔๒๗ – ๒๔๕๒ กล่าวถึงรายนามอารามน้อยใหญ่ที่ตั้งอยู่บริเวณกำแพงเวียงหลวง มีจำนวน ๑๐๐ วัด และตั้งอยู่ในบริเวณกำแพงเวียงชั้นนอก ( กำแพงดิน ) มี ๕๑ วัด ชื่อวัดเชตวันปรากฎอยู่ในจำนวน ๕๑ วัดชั้นนอกด้วย

1 ตัววัดเชตวัน ตัววัดเชตวันเอง ถือเป็นปูชนียสถานที่สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยนครเชียงใหม่เป็นราชธานี แห่งอาณาจักรล้านนา รัชกาลของพระเจ้าติโลกราช ระหว่าง พ.ศ. 1984 – 2031

2 วิหาร ซึ่งแปลกกว่าวิหารอื่น เพราะวิหารวัดเชตวันจะวางตัวในแนวทิศเหนือ-ใต้ เนื่องจากสถานที่ที่บริเวณวัดคับแคบ จึงได้มีการสร้างระเบียงวิหารเพื่อใช้เป็นอาคารเอนกประสงค์และไว้ใช้เวียนเทียน ประวัติของวิหารยังไม่ทราบแน่ชัด แต่สันนิษฐานว่าพระประธานภายในวิหารองค์กลางเป็นพระพุทธรูปแบบพม่า ( ไม่มีชฎา ) ตอนแรกมีสีชมพูทั้งองค์ ต่อมาได้ปิดทอง ส่วนพระพุทธรูปสองข้างซ้ายขวาเป็นแบบไทย ( มีชฎา ) ภายหลังพระประทานไม่ใช่รูปต้นโพธ์เหมือนภาพทั่ว ๆ ไป แต่เป็นรูปซุ่มเรือนแก้วแทน เนื่องจากเพดานต่ำ ถ้าวาดรูปต้นโพธิ์จะวาดได้ไม่เต็มต้น

ภาพข้างฝาผนังเป็นรูปทศชาติ ส่วนภาพเล็กต่ำลงมาตรงหน้าต่างเป็นรูปประเพณีพื้นเมือง และรูปใหญ่ด้านตรงข้ามพระประธานเป็นรูปพระพุทธเจ้าชนะมาร ๘ ครั้ง โทนสีฉูดฉาดทำให้เห็นเป็นภาพนูนต่ำสามมิติ การที่ให้โทนสีฉูดฉาดต่างกับภาพวาดในสมัยก่อน ก็เพื่อว่าเป็นสิ่งที่นิมิตขึ้น

3 เจดีย์ 3 องค์ สันนิษฐานว่าคหบดีของพม่า ( เงี้ยว ) คือ บุเรงนองมาสร้างไว้เพราะลักษณะทรงเจดีย์คล้ายกับเจดีย์ชเวดากองของพม่า ภายในไม่ทราบแน่ชัดว่ามีเจดีย์กี่องค์ เพราะพม่าได้สร้างเจดีย์องค์ปัจจุบันครอบทับไว้และได้บูรณะเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๑๗ และเมื่อวันที่ ๒๒ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๕ ยอดเจดีย์ได้หักลงมาเนื่องจากมีฝนตกหนัก แล้วทำให้เกิดฟ้าฝ่า ซึ่งเป็นเหตุมหัศจรรย์ที่ปลายเจดีย์ของวัดมหาวันก็เกิดหักลงมาพร้อมกัน

เจ้าอาวาสวัดเชตวัน

ลำดับเจ้าอาวาสวัดเชตวัน
ลำดับเจ้าอาวาส:
รายนามเจ้าอาวาสวัดเชตวันเท่าที่ทราบ และปรากฏหลักฐาน

สมัยราชวงศ์มังราย ตั้งแต่ พ.ศ. ๑๘๓๗ – ๒๑๐๑ ยังไม่พบหลักฐาน

สมัยพม่ารามัญปกครองเชียงใหม่ล้านนา ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๑๐๑ – ๒๓๑๗ ยังไม่พบหลักฐาน

สมัยกรุงธนบุรี ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๓๑๗ – ๒๓๒๕ ยังไม่พบหลักฐาน

สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๓๒๕ เป็นต้นมา

มีตามลำดับดังนี้ ๑. วัดเชตวัน ตั้งอยู่แขวงด้านประตูท่าแพในเวียงเชียงใหม่ชั้นนอก เจ้าอธิการชื่อ (พระครูคัมภีรธรรม) นิกายน่าน ยังไม่เป็นอุปัชฌายะ รองอธิการชื่อ จันต๊ะ จำนวนพระลูกวัดพรรษานี้มี ๒ องค์ สามเณรมี ๘ รูป ขึ้นอุโบสถวัดมหาวัด (ตุ๊อินต๊ะ คนทั่วไปเรียก ครูบากั๋น) มาจากเมืองน่าน ครั้งหนึ่งท่านเคยไปปฏิบัติกัมมัฏฐาน สำนักครูบากัญจมหาเถระ วัดสูงเหม้น เมืองแพร่ ตราบถึงครูบามหาเถระมรณภาพระหว่าง พ.ศ. ๒๓๕๐ – ๒๔๐๖

๒. ครูบาหน้อย ลาสิกขา

๓. พระอภัยสารทะ (ก้อนแก้ว อินทจักโก) ได้รับตำแหน่งทางการบริหารงานคณะสงฆ์โดยลำดับ ดังนี้ พระครูคัมภีรธรรม รองเจ้าคณะจังหวัดเชียงใหม่ ในปี พ.ศ. ๒๔๖๑ – พ.ศ. ๒๔๖๕ เลื่อนขึ้นเป็นผู้รั้งตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. ๒๔๖๗ ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เลื่อนขึ้นเป็นพระราชาคณะที่ “พระอภัยสารทะ” เจ้าคณะจังหวัดเชียงใหม่ รูปที่ ๓ บรรพชา สามเณรศีลา พระอุปัชฌาย์ เจ้าอธิการอินทญาณรังษี บรรพชา เมื่อ อายุ ๑๖ ปี ณ วันที่ ๑๕ เดือน กรกฎาคม พ.ศ. ๒๔๙๗ วัดพุทธนิมิตร ตำบลสนเตี๊ยะ อุปสมบท ชื่อ พระศีลา ฉายา สีลวฑฒโน พระอุปัชฌาย์ เจ้าอธิการศรีนวล อินทนนโท พระกรรมวาจาจารย์ พระมหาเรือนคำ วตตสนโท พระอนุสาวนาจารย์ พระบุญเทียม ฐิตญาโณ อุปสมบทเมื่อ อายุ ๒๑ ปี ณ วันที่ ๒๔ เดือน มกราคม พ.ศ. ๒๕๐๒ วัดพระพุทธบาทตากผ้า ตำบล มะกอก อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน

แผนที่วัดเชตวัน ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดใกล้เคียงวัดเชตวัน ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วันแสนฝาง ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดบุพพาราม ตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดมหาวัน ตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดอู่ทรายคำ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่

The post วัดเชตวัน ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

เมื่อครั้ง พ.ศ.2444 พ่อพญานาวา ได้ไปทูลขอที่ดินที่เป็นดงไม้แพ่ง(สะแก) จาก เจ้าอินทวโรรสสุริยะวงศ์ (เจ้าหลวงองค์ที่ 8 แห่งนครเชียงใหม่) สร้างเป็นสำนัก สงฆ์ขึ้น และได้ไปอาราธนานิมนต์พระภิกษุจากวัด ชมพู คือท่านครูบาขาว เทพวัง ใส มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกโดยมีชาวบ้านวังสิงห์คำ ป่าแพ่ง มาทำบุญบำเพ็ญกุศล ที่อารามสำนักสงฆ์ป่าแพ่งแห่งนี้ตลอดมา ได้รับการพัฒนาก่อสร้างถาวรวัตถุ โดย มีพระยานาวาระเป็นประธานบริจาคพร้อมกับลูกหลานสร้างเจดีย์ วิหาร กุฏิ หอ ไตร โดยกำลังศรัทธาของประชาชนร่วมกันบริจาคเป็นปึกแผ่น พ.ศ.2461 ได้รับ พระราชทานวิสุงคามสีมา เขตอุโบสถกว้าง 60 เมตร ยาว 58 เมตร และเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2461 ได้รับการเลื่อนจากสำนักสงฆ์ เป็นวัดป่าแพ่งจนถึง ปัจจุบัน สืบเนื่องมาจากสมัยก่อน ผู้คนมักสัญจรผ่านวัด ทางวัดจึงบริจาคเขต บางส่วนให้เป็นถนนจึงทำให้วัดแบ่งเป็นสองฝาก ส่วนด้านหลังวัดจะมีเมรุเผาศพ ซึ่งเป็นการสะดวกสำหรับการประกอบพิธีการทางศาสนา

ลำดับเจ้าอาวาส:
1. ครูบาขาว เทพวังใส พ.ศ. 2446-2468
2. พระสมห์ คำตุ้ย พ.ศ. 2469-2471
3. พระอินสม กาลันทสีมา พ.ศ. 2471-2473
4. พระคำตั๋น ชยวงใส พ.ศ. 2473-2478
5. พรอธิกานบุญปั๋น ปญโญ พ.ศ. 2478-2490
6. พรอธิกานศรีนนท์ สกาโร พ.ศ. 2491-2512
7. พระครูอุปถัมท์ศาสนคุณ พ.ศ. 2512-ปัจจุบัน

พระประธานในอุโบสถ ประวัติ พระจากวัดชัยมงคลได้ไปพบวัดร้างและ โบราณวัตถุมากมายแล้วนำกลับมาที่วัดและประกาศให้วัดต่าง ๆ รู้ทั่วกัน หาก อยากนำไปประดิษฐานที่วัดก็ให้นำพาหนะมาขนไป พระจากวัดป่าแพ่งจึงไป อัญเชิญมาเป็นพระประธานเนื่องจากเป็นพระเก่าจึงไม่มีนามและเมื่อวัดมีอายุได้ 100 ปี ได้หล่อพระขึ้นมา 1 องค์โดยให้นามว่าพระเจ้าร้อยปี และบูรณหอไตร โดยย้ายจากใต้พระวิหารมาใกล้ติดกับกำแพงของวัด

The post วัดป่าแพ่ง ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

ที่ตั้ง : วัดแสนฝาง เลขที่ 188 ถนนท่าแพ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ 50300
วัดแสนฝาง ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ วัดราษฏร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย สร้างวัดเมื่อ พ.ศ.  ได้รับพระราชทานพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ.

ประวัติวัดแสนฝาง

วัดแสงฝาง นั้น เดิมชื่อว่าวัดแสนฝัง มีที่มาจากชื่อของพระเจ้าแสนภูขึ้นครองราชสมบัติครั้งที่ 2 ทรงมีพระราชประสงค์จะฝากพระราชศรัทธาและฝากฝังพระราชสมบัติของพระองค์ไว้ในพระพุทธศาสนา จึงทรงสละราชทรัพย์ส่วนพระองค์สร้างวัดแสนฝังขึ้นมา ชื่อ “แสน” จึงมาจากชื่อพระเจ้าแสนภู ส่วน “ฝัง” คือการที่พระองค์ได้บริจาคพระราชทรัพย์เพื่อสร้างวัด จึงถือว่าพระองค์ได้ฝังสมบัติไว้ในพระพุทธศาสนา

ตั้งอยู่ที่ถนนท่าแพเป็นวัดเก่าแก่วัดหนึ่งที่มีศิลปกรรมพม่าผสมอยู่โดยเฉพาะเจดีย์ที่มีการตกแต่ง ลวดลายปูนปั้นวิจิตรงดงาม นอกจากนี้ยังมีกุฏิเจ้าอาวาสซึ่งสร้างมานานกว่า 100 ปี เป็นจุดที่น่าสนใจอีกด้วย ตามประวัติเล่าว่าพระเจ้าอินทวิชยานนท์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 7 ให้รื้อที่ประทับของพระเจ้ากาวิโรรสสุริวงศ์ (เจ้าชีวิตอ้าว) เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 6 มาสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2420 ครั้นสร้างเสร็จแล้วจึงโปรดให้มีการฉลองในปี พ.ศ. 2421
วัดแสนฝาง ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ วัดแสนฝาง เป็นอีกวัดที่มีชื่อเสียงในตัวเมืองจังหวัดเชียงใหม่ โดยเฉพาะ “พระเจดีย์มงคลแสนมหาชัย” เจดีย์ทรงพม่าที่อยู่ภายในวัดมีลักษณะคล้ายเจดีย์ชเวดากองของพม่า เป็นเจดีย์สีขาวตกแต่งลวดลายปูนปั้นวิจิตรงดงาม มีความสูง 49 เมตร วัดแสนฝางนั้นเป็นวัดเก่าแก่สร้างมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์เม็งรายและได้รับการอุปถัมป์บำรุงจากเจ้านครเชียงใหม่และคหบดีเชียงใหม่มาโดยตลอด ดังที่เห็นปรากฏจากแผ่นไม้จารึในวัดแสนฝาง

เดิมชื่อวัดแสนฝัง เป็นวัดเก่าแก่วัดหนึ่งของนครเชียงใหม่ มีมาแต่โบราณกาล นักโบราณคดีของล้านนาหลายท่านได้ให้คำสันนิษฐานว่า สร้างมาประมาณ 600 ปีเศษมาแล้ว (ประมาณจุลศักราช 687 ปี) นับโดยอนุมาน ตามคำบอกเล่าของ นายบุญมา พุทธวงศ์ ซึ่งเป็นรัตตัญญู บุคคลผู้มีอายุร่วม 100 ปี บอกว่า ที่คนเฒ่าคนแก่ที่ล่วงลับดับตายไปเล่าสืบๆกันมาว่า

เมื่อพระเจ้ามังรายมหาราช พระผู้เป็นพระราชบิดาสวรรคตแล้ว ก็เสด็จจากเมืองเชียงราย โดยรี้พลโยธาเป็นจำนวนมาก เมื่อถึงเมืองเชียงใหม่แล้ว ก็จัดพระราชพิธีบำเพ็ญพระารชกุศลอุทิศถวายแด่ดวงวิญญาณพระเจ้ามังรายมหาราช เมื่องานถวายพระเพลิงศพเรียบร้อยแล้วจึงเอาพระอัฐิ (กระดูก) บรรจุในสถูปไว้กลางเวียงเชียงใหม่ ทรงชำระสะสางปรับปรุงราชการงานเมืองให้เข้ารีดเข้ารอยปกติสุขทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จึงการทำการราชาภิเษกท้าวแสนภู พระราชบุตรขึ้นเสวยราชสมบัติแทนพระเจ้าปู่ (พระเจ้ามังรายมหาราช) พระเจ้าแสนภูเสวยราชสมบัติได้ 1 ปี พระยาขุนเครือผู้เป็นพระเจ้าอา ยกรี้พลมาจากเมืองนายเขตพม่ามาล้อมเมืองเชียงใหม่ เพื่อแย่งชิงเอาราชสมบัติ จากพระเจ้าแสนภูผู้เป็นหลาน พระเจ้าแสนภูไม่คิดจะต่อสู้พระเจ้าอา จึงหนีออกจากเมืองเชียงใหม่ไปอยู่เมืองเชียงรายกับพระราชบิดา คือ พระเจ้าไชยสงคราม และกราบทูลเหตูการณ์ที่พระเจ้าอามาชิงเอาเมืองเชียงใหม่แก่พระราชบิดาให้ทรงทราบ

พระเจ้าไชยสงครามทรงกริ้วพระยาขุนเครือเป็นอย่างมาก จึงจัดรี้พลมอบให้ท้าวน้ำท่วม เจ้าเมืองฝางยกรี้พลมาปราบพระยาขุนเครือ ท้าวน้ำท่วมล้อมเมืองเชียงใหม่ไว้ทุกด้าน จนการะทั่งจับพระเจ้าขุนเครือได้ แล้วเอาใส่เรือนจำขังไว้ที่แจ่งเวียงนานได้ 4 ปี เจ้าพระยาขุนเครือก็จุติสวรรคต พระเจ้าไชยสงครามจึงเสด็จมาจัดพระราชทานเพลิงศพ แล้วจัดพระราชพิธีราชาภิเษกท้าวแสนถูให้เป็นเจ้าปกครองนครเชียงใหม่อีก เป็น ครั้งที่ 2

เมื่อพระเจ้าแสนภูได้ครองราชสมบัติ ครั้งที่ 2 นี้มีพระราชหฤทัยดำริว่า พระเจ้าปู่ก็ดี พระราชบิดาก็ดี มีพระราชหฤทัยในการทำนุบำรุงพระพุทธศาสนามาโดยลำดับ พระองค์จึงมีพระราชประสงค์ที่จะฝากฝังขุมพระราชทรัพย์ของพระองค์ไว้ในพระพุทธศาสนาตามเยี่ยงพระเจ้าปู่และ อย่างพระราชบิดาบ้างจึงดำริว่า ซากกองอิฐที่ปรากฏเป็นฐานพระเจดีย์ ในสถานที่รกร้างว่างเปล่าใกล้แม่น้ำเล็กๆ ห่างจากน้ำแม่ระมิงค์พอประมาณจึงพอพระราชหฤทัยสละพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ บริจาคบูรณะพระเจดีย์ที่สลักหักพังในบริเวณแห่งนี้ ให้เป็นรูปร่างพระเจดีย์ที่มั่นคงทนถาวร และสร้างพระวิหาร กุฏิ ที่อยู่อาศัยถวายแด่สมณะชีพราหมณ์ เพื่อเป็นการฝากฝังพระราชศรัทธา และพระราชสมบัติของพระองค์ไว้ ในพระพุทธศาสนา

สถานที่พระองค์ทรงสร้างนั้นจึงตั้งชื่อว่า “วัดแสนฝัง” คำว่าแสนตรงกับชื่อพระเจ้าแสนภู คำว่าฝังนั้น พระองค์ได้บริจาคพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ ในการสร้างวัดนี้ขึ้น เมื่อล่วงกาลผ่านเวลาหลายร้อยปี ชื่อวัดย่อมมีการเปลี่ยนแปลงไป ตามชื่อบ้านเมือง แม่น้ำลำคลอง ชื่อว่าแสนฝังก็กลายเป็นวัดแสนฝางไปย่อมเป็นไปได้ เมื่อเวลาล่วงเลยจนหมดราชวงศ์มังรายแล้ว จนถึงราชวงศ์สุลวะลือไชย์สงคราม ตั้งตระกูล ณ เชียงใหม่ วัดแสนฝากก็ได้รับอุปการะเอาใจใส่ ในการอุปถัมภ์บำรุงจากเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่โดยดีตลอดมา

สิ่งที่น่าสนใจภายในวัดนอกจากเจดีย์ทรงพม่าแล้ว ยังมี “วิหารลายคำ”วัดแสนฝาง มีสถาปัตยกรรมแบบล้านนาไทยหลังคาเตี้ย ประดับด้วยลวดลายไม้แกะสลักและปูนปั้นปิดทอง ตามหลักฐานพระเจ้าอินทวิชยานนท์ เจ้าทิพย์เกษรราชเทวี ได้โปรดให้รื้อพระตำหนักที่ประทับพระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงษ์ มาปรับปรุงดัดแปลงสร้างเป็นวิหารลายคำถวายวัด ส่วนที่น่าสนใจอื่นๆได้แก่ พระอุโบสถเจ้าดารารัศมี หอไตรหลังเก่า และกุฏิ 100 ปี

เจ้าอาวาสวัดแสนฝาง

พระมหาดุลภาร ญาณสมฺปนฺโน ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็น เจ้าอาวาสวัดแสนฝาง และยังดำรงตำแหน่งเป็นเลขานุการ เจ้าคณะตำบล ประวัติด้านการศึกษาของพระมหาดุลภาร ญาณสมฺปนฺโน พระมหาดุลภาร ญาณสมฺปนฺโน เจ้าอาวาสวัดแสนฝาง จบการศึกษาศึกษาระดับปริญญาตรี จากสถานบันการศึกษามหาวิทยาลัย มหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตล้านนา เมื่อปีการศึกษา พ.ศ.2554

ลำดับเจ้าอาวาสวัดแสนฝาง

แผนที่วัดแสนฝาง ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดใกล้เคียงวัดแสนฝาง ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดอุปคุต ตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดบุพพาราม ตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดมหาวัน ตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดเชตวัน ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่

The post วัดแสนฝาง ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

ที่ตั้ง : วัดหนองคำ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ 182 ถนนช้างม่อย ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ 50300
วัดหนองคำ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ วัดราษฏร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2380 ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2380 ได้รับพระราชทานพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2533

ประวัติวัดหนองคำ

วัดหนองคำ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ 182 ถนนช้างม่อย ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ 50300 สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2380 ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2380 ได้รับพระราชทานพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2533

วัดหนองคำสร้างขึ้นโดยความสามัคคีกันของคณะอุบาสิก อุบาสิกา ชาวปะโอ (ต่องสู้) ผสมไต (ไทใหญ่) และคณะอบาสก อุบาสิกาชาวไทยในเมืองเชียงใหม่ เมื่อปี พ.ศ.2380 การได้ชื่อว่าวัดหนองคำ เป็นเพราะในสมัยนั้นพื้นที่ตั้งวัดยังคงเป็นป่า มีบึงกว้างใหญ่ ลึกมาก อยู่ทางทิศเหนือหลังวัด ความกว้างของบึงนั้นกว้างพอๆกับสนามฟุตบอลหนึ่งสนาม ต่อจากบึงใหญ่ก็เป็นหนองน้ำ มีคนเล่าว่าใต้ก้นบึ้งของน้ำนั้นมีทองคำมากมาย ความยาวของหนองน้ำนั้นประมาณ 600 เมตร ซึ่งอ้อมมาทางทิศตะวันออกจรดถนนใหญ่หน้าวัด ทางวัดได้ใช้บึงใหญ่กับหนองน้ำดังกล่าวเป็นกำแพง โดยธรรมชาติ และเป็นเขตของวัดไปด้วยพร้อมกัน อาศัยเหตุนี้จึงเรียกว่า วัดหนองคำ วัดหนองคำได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ.2445 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 11 เมตร ยาว 12 เมตร ในสมยพระสันติละ ชาวปะโอ เป็นเจ้าอาวาส ในอดีต วัดหนองคำขึ้นอยู่กับการปกครองคณะสงฆ์พม่า จึงทำให้ประชาชนทั่วไปเข้าใจและเรียกวัดนี้ว่า วัดพม่า แต่โดยแท้จริงแล้ว วัดนี้เป็นวัดของชาวปะโอ หรือ ต่องสู้ หรือ ชาวเงี้ยว ที่อยู่ภายใต้การปกครองของคณะสงฆ์พม่าเท่านั้น ซึ่งชาวปะโอนั้นมีประเพณี วัฒนธรรม ของตนเอง (99% เป็นชาวพุทธ และคล้ายคลึกกับชาวล้านนา) มีภาษาพูด / เขียน และมีอัตตลักษณ์เครื่องนุ่งห่มของตนเอง

สถาปัตยกรรม
1 พระสถูป/พระเจดีย์ (พระธาตุ) – เป็นเจดีย์ทรงฐานสูงและสองชั้น โดยมีห้องเล็กๆเพื่อเก็บคัมภีร์และหนังสือใลานต่างๆ
2 พระอุโบสถ สร้างขึ้นเมื่อใด อย่างไร ไม่มีรายละเอียด แต่ได้รับวิสูงคามสีมาเมื่อ 5 กรกฎาคม พ.ศ.2445 เขตวิสูงคามสีมากว้าง 11 เมตร ยาว 12 เมตร ทรงประยุกต์ มีพระประธานในอุโบสถ 3 องค์ เนื้อปูนปั้น
3 พระวิหาร เริ่มสร้างตั้งแต่เมื่อใดไม่มีรายละเอียดแน่ชัด แต่มีการบูรณะซ๋อมแซมครั้งล่าสุด เมื่อ พ.ศ.2471 เป็นอาคาร 2 ชั้น ฐานปูน เครื่องไม้ ทรงศิลปะประยุกต์ โดยช่างชาวปะโอ หรือ ต่องสู้ มีพระประธานใหญ่อยู่บนวิหาร และประกอบด้วยห้องต่างๆ สำหรับพระภิกษุสามเณรสำหรับเป็นที่พักอาศัยส่วนหนึ่ง

ศิลปกรรม
1 พระพุทธรูปสำคัญ นอกจากพระประธานในพระอุโบสถ 3 องค์ และพระพุทธรูปบนวิหารแล้ว ยังมีพระพุทธรูปพร้อมด้วยพระสาวก ทรงโปรดพระโพธิสัตว์สุเมธ ฤษี ไม้ ลงรักปิดทอง ศิลปะแบบพม่า
2 สัตตภัณฑ์ เครื่องบูชา มีพระบัลลังหรือซุ้มสำหรับประดิษฐานพระพุทธรูปหรือชาวปะโอเรียกว่า พระจอง หรือ พระปัลลัง 2 หลัง ทำด้วยไม้ ลงรักปิดทอง มีลักษณะช่อฟ้าใบรกา ระย้อยระย้า อ่อนช้อยงดงามมาก

รูปจิตรกรรม
1 – ดาวเคราะห์ต่างๆ และพุทธประวัติต่างๆ บนฝ้าเพดาน

เจ้าอาวาสวัดหนองคำ

พระสมุห์อานนท์ อินฺทวํโส ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็น เจ้าอาวาสวัดหนองคำ และยังดำรงตำแหน่งเป็นประธานหน่วยอบรมประชาชน ประวัติด้านการศึกษาของพระสมุห์อานนท์ อินฺทวํโส พระสมุห์อานนท์ อินฺทวํโส เจ้าอาวาสวัดหนองคำ จบการศึกษาศึกษาระดับปริญญาโท จากสถานบันการศึกษามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่

ลำดับเจ้าอาวาสวัดหนองคำ

ลำดับเจ้าอาวาส:
1. พระจิ๋งต๋า ไม่ปรากฏ พ.ศ.
2. พระกันฑมา ไม่ปรากฏ พ.ศ.
3. พระชวนะ ไม่ปรากฏ พ.ศ.
4. พระอู้ยันตี๋ ไม่ปรากฏ พ.ศ.
5. พระสันติมาละ พ.ศ.2451-2475
6. พระนนตี พ.ศ.2476-2480
7. พระใหญ่ พ.ศ.2481-2482
8. พระสว่าง ธรรมมปาละ พ.ศ.2483-2511
9. พระวิลาส พ.ศ.2512-2516
10.พระปัญญา พ.ศ.2517-2520
11.พระอธิการทังโถ ฐานธมฺโม พ.ศ.2521-2545 1
2.พระอธิการปัญญา ปิยธมฺโม พ.ศ.2545-2554 1
3.พระชัยพร ญาณเมธี พ.ศ.2554 (รักษาการเจ้าอาวาส)

แผนที่วัดหนองคำ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดใกล้เคียงวัดหนองคำ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดชมพู ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดอู่ทรายคำ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดเชตวัน ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดแสนฝาง ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่

The post วัดหนองคำ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.

ที่ตั้ง : วัดอู่ทรายคำ เลขที่ 24 ถนนช้างม่อยเก่า ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ 50300
วัดอู่ทรายคำ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ วัดราษฏร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2369 ได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัด พ.ศ. 2384 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2465

ประวัติวัดอู่ทรายคำ

วัดอู่ทรายคำ เลขที่ 24 ถนนช้างม่อยเก่า ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ 50300 สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2369

วัดอู่ทรายคำเดิมเรียกกันว่า วัดอูบคำ บ้าง วัดอุกคำบ้าง วัดอุปลายคำบ้าง มีมหาอุบาสิกา ผู้มั่งคั่งที่มีศรัทธาเลื่อมใสในพระพุทธศาสนามาก อพยพลงมาจากเวียงเก่าคือเมืองเชียงแสน (จังหวัดเชียงรายในปัจจุบัน)

ในสมัยพระบรมเชษถฐาธิราช หรือเจ้ากาวิละ ขึ้นไปอพยพพี่น้องคนไทยมาอยู่นครพิงค์ เพื่อความเป็นปึกแผ่น ในคำเรียกว่า “เก็บผักใส่ส้า หาข้าใส่เมือง” ตำนานเมืองเชียงใหม่ได้กล่าวถึง พระบรมเชษฐาธิราช ยกกองทัพไปเชียงแสนมีความว่า “ศักราชได้ 1166 ปีกาบไจ้ เดือน 8 ขึ้น 12 ค่ำ วันอาทิตย์ ยกกองทัพเข้าไปตั้งทัพทำข้าวเปลือกทิศตะวันตกเมืองเชียงแสน ชาวเมืองเชียงแสนทั้งมวล มีท้าวพระยาเสนาอามาตย์เป็นตัน ก็พากันเข้ามากรอบแทนไต้พื้นสุวรรณบาทจักรคำพระเป็นเจ้านับเลี้ยง” พระเป็นเจ้า ก็อพยพพี่น้องไทยลงไปที่เชียงใหม่จนหมดสิ้น ทิ้งเมืองเชียงแสนไว้ ความจริงเมืองเชียงแสนในสมัยนั้นมีความเจริญรุ่งเรือง มีเศรษฐกิจดี ประชาชนอยู่อย่างร่มเย็น ประชาชนประกอบอาชีพต่าง ๆ มีความชำนาญการงานเป็นที่เลื่องลือของแคว้นต่าง ๆ เป็นต้นว่า ช่างเครื่องเขิน เครื่องเงิน เครื่องทอง สถาปนิก ช่างตีเหล็ก ฯลฯ ช่างชำนาญเหล่านี้ ได้อพยพมาพร้อมกองทัพของพระเป็นเจ้า

เมื่อถึงเมืองเชียงใหม่ แล้วพระเป็นเจ้าก็กระจายไพร่พลเหล่านั้นไปอยู่ในที่ต่าง ๆ นอกเมืองบ้าง ในเมืองบ้าง เช่น บ้านฮ่อม บ้านเมืองสาท บ้านเจียงแสน (บริเวณแขวงมังราย ในปัจจุบัน) ช่างฝีมือเหล่านั้น ต่างก็มีความเสื่อมใสในพระพุทธศาสนาอย่างแรงกล้า ซึ่งได้นำพระพุทธรูป และใบลานที่เป็นธรรมเทศนาจากเวียงเก่า (เชียงแสน) แล้วนำมาไว้ในหอพระไตรในวัดพระสิงห์ เชียงใหม่ เป็นจำนวนมากมายและพากันสร้างวัดวาอารามตามกลุ่มคณะของตน เช่น ช่างเงินก็สร้างวัดในนามว่า “วัดช่างดอกเงิน” (โรงเรียนเทศบาลดอกเงินในปัจจุบัน) ช่างดอกคำก็รวมใจกันสร้างวัดในนามว่า “วัดช่าง ดอกคำ” หรือ “วัดดอกคำ” ในปัจจุบัน วัดอูบคำ หรือวัดอู่ทรายคำ ก็เป็นนามหาอุบาสิกาท่านหนึ่ง ที่อพยพลงมาพร้อมกับพระเป็นเจ้าได้เป็นประธานสร้างวัดแห่งนี้ ซึ่งเป็นวัดเล็ก ๆ อยู่นอกคูเมืองหลวง

สถาปัตยกรรม
1 พระเจดีย์ แรกเริ่มสร้างไม่ใหญ่โตมากนัก ต่อมามีการสร้างพระเจดีย์องค์ใหม่รอบองค์เดิมไว้ให้ใหญ่กว่าเดิม และได้ตกแต่งวิจิตรสวยงาม
2 พระพุทธรูปดินปั้น พระพุทธรูปดินปั้นนั้น คือพระประธานในพระวิหาร ซึ่งมีขนาด สูง 2.62 เมตร กว้าง 1.78 เมตร พระพุทธรูปปางมารวิชัย ตามตำนานเล่ากันว่า นายช่างไปวาดภาพจำลองพระพุทธรูปเก้าตื้อ สวนดอก มาก่อสร้างพระประธานแห่งนี้ให้เหมือนของเดิมและงดงามน่าเลื่อมใส ใครได้นมัสการแล้วก็เกิดความสบายใจ และเป็นสิริมงคลแก่ตนเอง
3 หอไตร คนเมืองเรียกว่า “ประสาทหลังก๋าย” กล่าวกันว่ามีความสวยงามมาก และไม่ซ้ำแบใครในเมืองเชียงใหม่ ในปัจจุบันได้ทำการบูรณะให้อยู่ในสภาพเดิม พ.ศ. 2533 จากของเดิมซึ่งมีอายุร่วมร้อยปี ศิลปกรรมทรงแบบล้านนาไทย
4 อุโบสถ ผนักด้านนอกช่างได้ปั้นนิทานเรื่องสังข์ทองติดไว้อยู่สองด้าน ซึ่งได้แสดงถึงความอุดมสมบูรณ์ของบ้านเมืองในสมัยนั้นว่ามีความอุดมสมบูรณ์เพียงใด อุโบสถหลังนี้อยู่ติดกับถนนช้างม่อยเก่า นักท่องเที่ยวที่เดินผ่านไปมาอดไม่ได้ที่จะต้องแวะมาถ่ายรูปภาพไว้เป็นที่ระลึก อุโบสถหลังนี้ได้สร้างและฉลองในปี พ.ศ. 2464 ซึ่งองค์ในหลวงรัชกาลที่ 6 ได้เสด็จผ่านทอดพระเนตรในการฉลองครั้งนั้นด้วย นับว่าเป็นเกียรติประวัติของวัดอู่ทรายคำอีกยุคหนึ่ง และได้มีการบูรณะซ่อมแซมครั้งใหญ่ในปี พ.ศ. 2530 ศิลปกรรมล้านนาผสมแบบจตุรมุข
5 พระพุทธมณีศรีบุญนิวิฐภูมิพลมหาราชูทิศ รังสฤษเทโวปกรณ์ สหศรัทธา อริสตายุกาล สุวรรณวาลการามประดิษฐ์ สถิตย์นพบุรี ศรีนครพิงค์ หรือเรียกสั้น ๆ ว่า “พระสิงห์หยก” เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 29 นิ้ว สูง 41 นิ้ว หนัก 109 กิโลกรัม สำหรับเนื้อหยก นำมาจากประเทศพม่า ที่เมืองมัณทะเลย์ ซึ่งมีอายุราว ๆ 570 ล้านปี เป็นหยกประเภทเลดไอท์ เริ่มสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2546 เสร็จ พ.ศ. 2547 ใช้เวลาประมาณ 9 เดือน และใช้ช่างฝีมือโดยทีมงานของนายเฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ ทำพิธีพุทธาพิเศก วันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 และบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ 3 องค์ โดยใส่ในพระอบทองคำไว้ที่พระเศียรของพระพุทธรูปในวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2547

เจ้าอาวาสวัดอู่ทรายคำ

พระครูพิศาลบุญนิวิฐ ฐิตปุญโญ มีลำดับชั้นสมณศักดิ์เป็น พระครูสัญญาบัตร เจ้าอาวาสวัดราษฏร์ ชั้นเอก ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็น เจ้าอาวาสวัดอู่ทรายคำ และยังดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส ประวัติด้านการศึกษาของพระครูพิศาลบุญนิวิฐ ฐิตปุญโญ พระครูพิศาลบุญนิวิฐ ฐิตปุญโญ เจ้าอาวาสวัดอู่ทรายคำ จบการศึกษาศึกษาระดับปริญญาโท จากสถานบันการศึกษามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่

ลำดับเจ้าอาวาสวัดอู่ทรายคำ

สมัยราชวงศ์มังราย พ.ศ. 1839 – 2101 (ยังไม่พบหลักฐาน) สมัยพม่ารามัญปกครองล้านนาไทย พ.ศ. 2101 – 2317 (ยังไม่พบหลักฐาน) สมัยกรุงธนบุรี พ.ศ. 2317 – 2325 (ยังไม่พบหลักฐาน) สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ พ.ศ. 2325 1. ไม่ทราบเจ้าอาวาส พ.ศ. 2384 – 2414
2. ธุหลวงจันทะ พ.ศ. 2414
3. เจ้าอธิการจันโท นิกายไทย (ยังไม่ได้เป็นอุปัชฌายะ) รองอธิการ ชื่อ ตุ๊ต้าน ขึ้นแก่วัดมหาวัน วัดอุกคำ (อู่ชายคำหรืออู่ทรายคำ) ตั้งอยู่ในแขวงด้านประตูช้างม่อยในเวียงเชียงใหม่ชั้นนอก พ.ศ. 2430
4. พระครูสัทธรรมโกวิท (ตื้อ เทพวงศ) พ.ศ. 2440
5. พระอธิการศุกร์ ศรีวิชัย (ศุกร์ อุดมศรี) พ.ศ. 2470
6. พระอธิการดนัย ชินปุตโต (ชื่น ไชยศรี) พ.ศ. 2495
7. พระครูวินัยธรบุญทา เตชปัญโญ (บุญทา ใจบรรหาร) พ.ศ. 2511 – 2532
8. พระครูพิศาลบุญนิวิฐ ประวัติการทำงานเจ้าอาวาสวัดอู่ทรายคำ ชื่อ พระครูพิศาลบุญนิวิฐ สถานที่เกิด บ้านเหมืองหิน หมู่ 11 ต. ป่าหุ่ง อ. พาน จ. เชียงราย วัน เดือน ปี เกิด 10 ธันวาคม พ.ศ. 2501 ประวัติการศึกษา น.ธ. เอก พ.ศ. 2518 ม.ศ. 5 โรงเรียนนันทบุรีวิทยา (พระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา) จ. น่าน พ.ศ. 2523 พก.ศ (พิเศษประกาศนียบัตร) กรรมการฝึกหัดครู กระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2526 ศษ.บ. (สังคมศึกษา) มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช พ.ศ. 2530 ศน.บ. (ภาษาอังกฤษ) มหาวิทยาลัยมกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตล้านนา พ.ศ. 2538 เข้าศึกษาต่อระดับบัณฑิตศึกษา สาขาวิชาพระพุทธศาสนา บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่ปีการศึกษา 2541 สำเร็จการศึกษา 2545 พ.ศ. 2523 – 2530 เป็นครูสอนที่โรงเรียนศูนย์สงเคราะห์ชาวเขาวัดศรีโสดา อ. เมือง จ. เชียงใหม่ พ.ศ. 2524 – 2530 เป็นครูสอนโรงเรียนพระพุทธศาสนา วันอาทิตย์ วัดบุพพาราม อ. เมือง จ. เชียงใหม่ พ.ศ. 2530 – 2543 เป็นครูสอนโรงเรียนเชตุพนศึกษา ในพระสงฆราชูปถัมภ์ (พระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา อ. เมือง จ. เชียงใหม่) พ.ศ. 2532 – 2534) รักษาการเจ้าอาวาสวัดอู่ทรายคำ ต. ช้างม่อย อ. เมือง จ. เชียงใหม่ พ.ศ. 2534 – ปัจจุบัน เจ้าอาวาสวัดอู่ทรายคำ ต. ช้างม่อย อ. เมือง จ. เชียงใหม่

แผนที่วัดอู่ทรายคำ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดใกล้เคียงวัดอู่ทรายคำ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดดอกเอื้อง ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดชมพู ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดหนองคำ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่

วัดเชตวัน ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่

The post วัดอู่ทรายคำ ตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ appeared first on At-Chiangmai.com ข่าวสาร กิจกรรม เชียงใหม่ ท่องเที่ยวเชียงใหม่.